Zjazdowi towarzyszyło jednocześnie wyraźne poczucie rosnącej siły Inicjatywy Pracowniczej: systematycznie przybywa członków i członkiń, powstają nowe komisje, a liczba delegatek i delegatów, które przyjechały do Poznania, przewyższyła frekwencję z poprzedniego Zjazdu. To poczucie znalazło wyraz w dyskusjach podejmowanych w toku obrad i głosowaniach nad konkretnymi uchwałami: ujawniły one różne sposoby myślenia o roli Związku i kierunkach jego dalszego rozwoju, a także napięcia między potrzebą umacniania wypracowanych form działania a poszukiwaniem nowych, które pozwoliłyby wyjść poza dotychczasowe ograniczenia. Powracały przy tym pytania o trwałość naszych struktur oraz o to, jak wzmacniać oddolność, transparentność i wierność kluczowym dla nas zasadom.

Inicjatywa Pracownicza w latach 2024–2026

Minione dwa lata były dla nas jako Inicjatywy Pracowniczej okresem intensywnej pracy i swoistym sprawdzianem skuteczności przyjętych wcześniej kierunków działania. W warunkach nieprzychylnego prawa pracy i ograniczonych możliwości prowadzenia sporów zbiorowych udało się nie tylko utrzymać dotychczasową aktywność, lecz także wyraźnie ją rozwinąć – zarówno na poziomie zakładów pracy, jak i w wymiarze branżowym oraz ogólnokrajowym.

Szczególnym punktem odniesienia pozostają strajki przeprowadzone w zakładach CanPack FIP i Jeremias. Pomimo barier prawnych i instytucjonalnych oba zakończyły się podpisaniem porozumień z pracodawcami, potwierdzając, że strajk, choć coraz trudniejszy do przeprowadzenia, pozostaje jednym z podstawowych instrumentów walki pracowniczej. Rzecz jasna, każdorazowo był to efekt długofalowej pracy organizacyjnej, prowadzonej przy wsparciu całej Inicjatywy Pracowniczej i sojuszników – w tym miejscu chcemy podziękować zwłaszcza górnikom z WZZ Sierpień 80 czy inicjatorom strajków z fabryk Solaris i Paroc (Konfederacja Pracy), a także innym współpracującym organizacjom w Polsce i za granicą. Dzięki zbiórkom solidarnościowym zgromadzono ponad 240 tysięcy złotych na wsparcie osób strajkujących, a działania informacyjne – od materiałów dla załóg po obecność w mediach – pozwoliły nadać tym konfliktom szerszy wymiar społeczny i polityczny.

Równolegle Inicjatywa Pracownicza prowadziła szereg sporów zbiorowych, stanowiących często pokłosie współpracy naszych komisji na poziomie branżowym: każdorazowo wzmacniającym naszą pozycję negocjacyjną, w konsekwencji pozwalającym skuteczniej artykułować nasze wspólne postulaty. Zacznijmy od sektora mediów i usług, w działaniach w obrębie którego uczestniczyło łącznie 13 komisji zakładowych i międzyzakładowych, a kolejne zgłaszały się po wsparcie lub brały udział w wybranych inicjatywach. Szczególne znaczenie miało praktyczne wsparcie udzielane przez powołaną Koordynację tej branży komisjom znajdującym się w sytuacjach konfliktowych, w tym właśnie w sporach zbiorowych (w Wydawnictwie Bauer i AKPA Press Polska oraz w Nielsen Media i Nielsen IQ): od udziału w rokowaniach i mediacjach, przez przygotowanie materiałów informacyjnych, po wsparcie organizacyjne przy strajkach ostrzegawczych i referendach strajkowych; podobnie w przypadku zwolnień grupowych w Amazon TechDev (działania obejmowały zarówno interwencje prawne i medialne, jak i bieżące doradztwo strategiczne). Równolegle prowadzono działania na rzecz powstawania nowych komisji oraz wzmacniania istniejących struktur, a także angażowano się w inicjatywy ogólnozwiązkowe: od organizacji spotkań poświęconych sporom zbiorowym po udział w protestach i kampaniach społecznych. W efekcie Koordynacja stała się jednym z istotnych narzędzi wzmacniania zdolności Związku do działania w rozproszonych, często niestabilnych sektorach rynku pracy.

Powyższe uwagi można odnieść także do pozostałych sektorów branżowych w IP. I tak branża kultury w omawianym czasie przeszła od działań rozproszonych do bardziej skoordynowanej współpracy, czego ilustracją są działania prowadzone w ramach wspólnych sporów zbiorowych w czterech warszawskich instytucjach kultury – Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, Sinfonii Varsovii oraz Muzeum Warszawy – które ostatecznie doprowadziły do podpisania porozumień gwarantujących 20% podwyżki wynagrodzeń zasadniczych we wszystkich protestujących instytucjach.

Na przełomie 2025 i 2026 roku zainicjowano także cykliczne spotkania komisji z różnych miast, które pozwoliły przejść od współdziałania ad hoc do trwałej formy koordynacji – powołania Koordynacji Branżowej Kultury, zrzeszającej dziewięć komisji z Warszawy, Łodzi i Poznania (formalnie zarejestrowanej na początku 2026 roku). Analogicznie, dziesięć komisji z sektora nauki i edukacji przez ostatnie dwa lata rozwijało międzymiastową sieć współpracy na polu akademickim, doprowadzając do podpisania Porozumienia. Ukonstytuowana w maju 2025 Koordynacja Branżowej Nauki i Edukacji to zresztą nie tylko uniwersytety, czego świadectwem jest walka o podjęcie rokowań w celu zawarcia ponadzakładowego układu zbiorowego pracy dla personelu niepedagogicznego warszawskich szkół specjalnych. [VIDEO-RELACJA]

Ta garść przykładów naszych wspólnych działań pokazuje, że coraz większą rolę w IP odgrywało wsparcie prawne, które umożliwiało prowadzenie sporów, interwencji i negocjacji w bardziej skoordynowany sposób. Równolegle rozwijały się działania przeprowadzane przez i skierowane do pracownic i pracowników z doświadczeniem migracji, obejmujące organizowanie protestów, działalność rzeczniczą oraz budowanie relacji z instytucjami publicznymi. Kwestia praw osób migranckich staje się jednym z istotnych obszarów aktywności Związku, wymagającym długofalowej strategii. Związek współorganizował protesty i wydarzenia, takie jak demonstracja we Wrocławiu pod hasłem „Za legalny pobyt, pracę i prawo do informacji!” czy Pochód Opiekunek Domowych w Warszawie zorganizowany przez Komisję Pracownic Domowych z Ukrainy, a także uczestniczył w pracach ministerialnych i konferencjach poświęconych pracy migranckiej dzięki zaangażowaniu Komisji Pracowników i Pracownic z Ameryki Łacińskiej w Polsce. Przedstawicielki i przedstawiciele IP prowadzili również rozmowy z instytucjami publicznymi i politykami, przedstawiając postulaty dotyczące m.in. legalizacji pobytu, poprawy warunków pracy oraz ograniczenia nadużyć ze strony pośredników i pracodawców.

Innym istotnym narzędziem współpracy z innymi organizacjami społecznymi, budowania wspólnej perspektywy oraz uczestniczenia w szerszej debacie publicznej pozostaje Socjalny Kongres Kobiet, który w omawianym okresie zgromadził szerokie grono uczestniczek z różnych środowisk pracowniczych i lokatorskich. Kolejne edycje – w Łodzi (25-26.05.2024) i Poznaniu (3-5.10.2025) – pokazały rosnące znaczenie tej inicjatywy w kontekście współpracy naszego Związku z innymi organizacjami. Jeszcze innego przykładu dostarcza powołanie międzyregionalnej Koordynacji Solidarności i Walk (KSW), której celem jest wzmacnianie realnej koordynacji między komisjami zakładowymi w skali całego kraju. KSW wyrosła z doświadczeń współpracy przy konkretnych konfliktach pracowniczych i od początku była budowana jako narzędzie praktyczne, umożliwiające szybkie łączenie sił różnych środowisk w sytuacjach sporu. Efekty działania KSW widoczne są przede wszystkim w przebiegu i rezultatach kluczowych sporów zbiorowych (wspomniany CaPpack FIP i Jeremias), a także organizacji zjazdów koordynacji, wyjazdów solidarnościowych i demonstracji (w tym pod ambasadą Niemiec) czy działań medialnych.

Podobny, choć bardziej sformalizowany wymiar współpracy i koordynacji działań przyjęła Koordynacja Regionu Wschodniego, powołana 24 września 2024 r. w Warszawie przez 30 Komisji i Kół IP, a obecnie zrzeszająca 35 jednostek podstawowych Związku i około 2 tysiące osób członkowskich. Jej działalność koncentrowała się na realizacji uchwały nr 3 XIII KZDiD oraz Planu Reorganizacji Struktur Związku – w szczególności poprzez koordynację działań lokalnych, uporządkowanie ewidencji członkowskiej, rozwój zaplecza prawnego i organizacyjnego oraz budowę podstaw logistycznych funkcjonowania struktur. Równolegle Koordynacja prowadziła działania o charakterze ogólnozwiązkowym, czego przykładem była kampania płacowa oparta na postulatach wynagrodzenia minimalnego jako podstawy płacy, dodatku stażowego oraz corocznej waloryzacji, zwieńczona demonstracją przed Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w listopadzie 2025 r.

Na rozwoju zaplecza organizacyjnego skoncentrowane były także struktury młodzieżowe Związku. Prowadziły one także kampanie przeciwko śmieciowemu zatrudnieniu oraz toczyły walki na rzecz poprawy warunków socjalno-bytowych osób studiujących. Przeprowadziły dwa strajki okupacyjne – Domu Studenckiego „Kamionka” w Krakowie i Uniwersytetu Warszawskiego postulując utworzenie stołówek i ministerialnego funduszu stołówkowego oraz przywrócenie akademików do użytkowania, wraz z budową nowych. W wyniku warszawskiej okupacji, Koła Młodych nawiązały kontakt z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zorganizowały również protest przeciwko śmieciówkom pod hasłem przewodnim Dość wyzysku młodych. Wydały książkę „Kamionka Zostanie”, gazetę strajkową i sześć numerów Alarmu Studenckiego – studencko-związkowej prasy. Uczestniczyły w i prowadziły szkolenia związkowe o prowadzeniu mediów społecznościowych, czy wypowiadaniu się o związku, do mediów i sticte osób studiujących. Zorganizowały dwa Zjazdy Młodzieży w Ruchu Pracowniczym, podczas których struktury młodzieżowe planowały kampanie związkowe i pracowały nad swoją linią polityczną oraz Deklaracją Ideową, poruszając m.in. tematy stypendiów socjalnych, czy praktyk i staży. Dzięki podjętym akcjom bezpośrednim, koła młodych nawiązały kontakt z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, skupiając się w rozmowach na utworzeniu krajowego funduszu stołówkowego. Struktury młodzieżowe współzałożyły międzynarodową studencką sieć związkową – Universities at War. Równocześnie uczestniczą w międzynarodowej kampanii przeciwko militaryzacji i imperializmowi.

Istotną rolę w działalności Związku odgrywa także Zespół ds. Klimatu, który w omawianym okresie pracował nad drugą publikacją poświęconą ekologicznemu wymiarowi walk pracowniczych; przygotowywał szerzej zakrojone badania warunków pracy, łącząc przy tym perspektywę praw pracowniczych z kwestiami środowiskowymi. W publikacji opracowano przykłady badań wydatku energetycznego zorganizowanych przez różne komisje IP – w Amazonie, w Canpack i w Avon – ponieważ wyzysk pracowników i zmuszanie do pracy ponad siły bardzo często idą w parze z marnotrawstwem, nadprodukcją, niszczeniem środowiska i nadmiernym wyczerpywaniem zasobów naturalnych. Ponieważ transformacja energetyczna jest koniecznością, ale decyzje w tym obszarze często faworyzują interesy biznesowe kosztem pracowniczych, Zespół opowiada się za a społeczną sprawiedliwością w procesie transformacji. Dopóki interes pracowników nie będzie stawiany na pierwszym miejscu, transformacja nie przysłuży się realnie ani klimatowi i środowisku, ani nam, ludziom.

Wspólne działania naszych zespołów i struktur ponadzakładowych pokazują, jak istotna dla wzmacniania naszych pozycji wobec instytucji publicznych i samorządowych est koordynacja na wszystkich poziomach Związku. Powstanie wymienionych Koordynacji wpisuje się w szerszy proces zacieśniania współpracy na polu ogólnopolskim i budowania zdolności do działania ponad pojedynczym zakładem pracy. Jednocześnie zapewnia trwałość naszym strukturom: utrzymanie ich oddolnego charakteru oraz kolektywnego sposobu podejmowania decyzji.

Nowe władze krajowe Inicjatywy Pracowniczej

Podczas Zjazdu dokonano wyboru nowych władz krajowych na kadencję 2026-2029 t. Struktury te tworzą niezależne od siebie organy: Krajowa Komisja, Krajowa Komisja Rewizyjna oraz Krajowa Komisja Pojednawcza, które odpowiedzialne są za bieżące funkcjonowanie Związku.

Komisja Krajowa

Komisja Krajowa to organ wykonawczy Związku, który zobowiązany jest realizować postanowienia Zjazdu i reagować na bieżąco na potrzeby organizacji. Komisję Krajową tworzy obecnie 18 osób pełniących następujące funkcje:

• Sekretarz Komisji Krajowej: Marta Rozmysłowicz (Poznańska Komisja Międzyzakładowa), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Skarbniczka: Agnieszka Mróz (Komisja Międzyzakładowa przy Amazon Fulfilment Poland Sp. Z o.o.), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynatorka ds. Organizacyjnych (Biuro): Halina Górniak (Poznańskie Koło Młodych), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Prawnych: Piotr Krzyżaniak (Poznańska Komisja Międzyzakładowa), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Rozwoju Związku: Bartosz Kurzyca (Poznańska Komisja Międzyzakładowa), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynatorka ds. Informacji i Szkoleń: Weronika Dąbrowicz (Łódzka Inicjatywa Studencka), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynatorka ds. Finansowych: Maja Kudła (Komitet Przyzakładowy Auchan), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Branży edukacji i nauki: Jan Skarbek-Kazanecki (Międzyzakładowa Akademicka Komisja IP Łódź), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Branży kultury: Paweł Nowożycki (Komisja Zakładowa przy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Branży usług i mediów: Jan Złotnicki (Komisja Międzyzakładowa Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracowniczy przy Nielsen Media oraz NielsenIQ), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. młodzieży: Filip Bijak (Krakowskie Koło Młodych), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Regionu Wschodniego: Kazimierz Szufnik (Komisja Międzyzakładowa przy Danfoss Poland Sp. z o.o.), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Regionu Zachodniego: Hanna Roloff (Komisja Zakładowa przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Poznaniu), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. Koordynacji Solidarności i Walk: Mariusz Piotrkowski (OZZ Inicjatywa Pracownicza przy Jeremias), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynatorka ds. migranckich: Rocio Flores (Sindicato de trabajadores latinoamericanos en Polonia), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. międzynarodowych: Jakub Grzegorczyk (Warszawska Komisja Środowiskowa), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynatorka ds. Kobiet: Magda Malinowska (Komisja Międzyzakładowa przy Amazon Fulfilment Poland Sp. Z o.o.), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
• Koordynator ds. społecznych: Patryk Szynkowski (Poznańskie Koło Młodych), mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Krajowa Komisja Rewizyjna

Krajowa Komisja Rewizyjna jest niezależnym organem kontrolnym. Jej zadaniem jest monitorowanie, czy działalność Związku odbywa się zgodnie ze statutem, uchwałami Zjazdu oraz zasadami gospodarowania finansami. Krajową Komisję Rewizyjną tworzy obecnie 5 osób:

• Maria Świetlik (Przewodnicząca) (Komisja Środowiskowa NGO)
• Anna Romanowicz (Komisja Międzyzakładowa przy Uniwersytecie Jagiellońskim)
• Krzysztof Król (Komisja Międzyzakładowa przy Amazon Fulfilment Poland Sp. Z o.o.)
• Filip Kozubski (Łódzka Inicjatywa Studencka)
• Kamil Siemaszko

Kontakt z KKR: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Krajowa Komisja Pojednawcza

Krajowa Komisja Pojednawcza to niezależny organ zajmujący się mediacją i rozwiązywaniem konfliktów wewnątrz Związku. Komisja ma za zadanie dbać o poszanowanie związkowej solidarności i koleżeńskości, przeciwdziałać występowaniu niepożądanych konfliktów i przemocy wewnątrz Związku, a także dążyć do przywracania bezpiecznych warunków funkcjonowania dla wszystkich, a co za tym idzie zwiększać skuteczność działań Związku. Krajową Komisję Pojednawczą tworzy obecnie 6 osób:

• Krzysztof Kumor (Komisja Środowiskowa NGO)
• Justyna Marciniak (Warszawska Komisja Środowiskowa)
• Gniewomir Sarbicki (Komisja UMK w Toruniu)
• Joanna Suchomska (Komisja UMK w Toruniu)
• Adam Ochwat (Warszawskie Koło Młodych)
• Mikołaj Jędrzejewski (Warszawskie Koło Młodych)

Kontakt z KKP: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Link do formularza, przez który można zgłosić do KKP sprawę [FORMULARZ KKR]

Rozwój struktur Związku i strategia działania

Jako Inicjatywa Pracownicza toczymy walkę w warunkach naznaczonych presją, represjami i stałym podważaniem naszego prawa do organizowania się. To, czy komisje zakładowe i ponadzakładowe są w stanie realnie korzystać z pełni przysługujących im praw, prowadzić spory zbiorowe i bronić się przed atakami nieuczciwych pracodawców zależy od naszego zaplecza organizacyjnego – zwłaszcza od biura i zespołu prawnego. Zjazd wskazał potrzebę rozwoju tego zaplecza, przyjmując uchwałę ws. rozwoju Biura Związku oraz Zespołu do spraw prawnych w latach 2026-2029.

Uchwała zakłada stopniowe rozwijanie zespołu biura, uporządkowanie procedur i usprawnienie przepływu informacji w całym Związku – jednocześnie zwiększanie kompetencji osób w nim pracujących. Kluczowe jest tu odciążenie działaczy i działaczek od nadmiaru zadań administracyjnych, tak aby mogli koncentrować swoją uwagę i zasoby na działaniach w zakładach pracy. Wzmocnienie biura ma więc bezpośrednio przekładać się na sprawność organizacyjną Związku i naszą zdolność do prowadzenia sporów i walki o naszą wspólną sprawę, czyli obronę praw wszystkich osób pracujących.

Równolegle uchwała przewiduje rozwój Zespołu do spraw prawnych, w szczególności poprzez zwiększenie dostępności pomocy prawnej dla wszystkich struktur Związku oraz rozbudowę zespołu lub zapewnienie stabilnej współpracy z prawniczkami i prawnikami. Istotnym elementem jest tu systematyczne upowszechnianie wiedzy instytucjonalno-prawnej wewnątrz organizacji poprzez szkolenia i bieżące wsparcie, co ma wzmocnić kompetencje komisji zakładowych w prowadzeniu sporów.

Zjazd przyjął także zmiany dotyczące struktur młodzieżowych. Celem struktur – powstałych w 2020 roku – było zrzeszenie młodych pracowników i studentów, którzy ze względu ze względu na prekaryzację zatrudnienia i rozproszoną strukturę zakładów pracy, nie mogą działać w klasycznej formule organizacji zakładowych. Sposobem na dotarcie do tej grupy społecznej, która jest w większości pomijana przez biurokratyczne centrale związkowe, było stworzenie struktur zrzeszających osoby powiązane nie wspólnym zakładem pracy, lecz wspólnymi interesami i pozycją społeczno-ekonomiczną. Ta formuła umożliwiła stworzenie bazy organizacyjnej dla licznych walk politycznych (np. walka o prawa socjalne studiujących poprzez strajki okupacyjne) i zaowocowała dynamicznym rozwojem struktur młodzieżowych, których członkinie i członkowie wykonywali na przestrzeni lat wiele istotnych zadań organizacyjnych (wsparcie akcji strajkowych i protestacyjnych, dystrybucja materiałów, wsparcie prawne, tworzenie mediów i publicystyki), a niektórzy z nich współtworzą dziś kluczowe obszary działalności Związku (np. biuro).

Dalszy rozwój kół, związany tak ze wzrostem liczebności ich członków, jak i powstaniem nowych struktur, wymógł dostosowanie ich formy do wymogów statutowych. Uchwała reguluje status struktur związku. Na poziomie podstawowych jednostek organizacyjnych zmiany zakładają uelastycznienie tworzenia i administrowania strukturami młodzieżowymi, a na poziomie ogólnopolskim usprawnienie i ujednolicenie koordynacji działań pomiędzy lokalnymi strukturami. Istotną zmianą jest powołanie Komisji Rewizyjnej struktur młodzieżowych. Rolą tego organu ma być aktywne wspieranie komisji młodzieżowych w kwestiach formalnych (organizacja zebrań walnych, ewidencjonowanie członkostwa, sporządzanie uchwał etc.), które nierzadko stanowią wyzwanie w codziennej działalności.

Podjęte na Zjeździe dyskusje i przebieg głosowań ujawniły ponadto napięcia, które stanowią nieodzowny element trwałej samoorganizacji: chodzi o wzajemną odpowiedzialność, powszechne czuwanie nad przestrzeganiem zasad; proste i przystępne mechanizmy rozwiązywania sporów. Przykładu dostarcza spór o Krajową Komisję Pojednawczą, który nie dotyczył jedynie jej kształtu – raczej tego, jak w praktyce mają być rozpoznawane i rozwiązywane sytuacje konfliktowe wewnątrz Związku przy jednoczesnym zachowaniu dostępności tych procedur dla każdej osoby członkowskiej.

Ostatecznie Zjazd zgodnie przyjął uchwałę, które nie rozbudowuje dotychczasowych mechanizmów w sensie instytucjonalnym, ile raczej porządkuje działanie Komisji i usuwa rozwiązania, które w poprzednich kadencjach okazywały się tworzyć przeszkody. Połączono tryby postępowania, rezygnując z uzależniania procedury od wstępnej kwalifikacji sprawy, co upraszcza drogę zgłoszenia i pozwala Komisji prowadzić postępowanie w sposób bardziej elastyczny. Zwiększono minimalny skład Komisji do co najmniej dziewięciu osób, co ma zapewnić ciągłość pracy przy równoczesnych sprawach i zmniejszyć ryzyko przeciążenia w wąskim składzie. Zmiany obejmują także sposób działania i efekty pracy Komisji: wprowadzono obowiązek sporządzania dwóch raportów – tajnego, zawierającego pełne ustalenia, oraz jawnego, zanonimizowanego i dostępnego dla całego Związku – oraz wyraźnie określono ich funkcję.

Na Zjeździe mogliśmy również poznać perspektywę związkowców spoza Polski, w drugi dzień Zjazdu wysłuchaliśmy dyskusji z gośćmi zza granicy. Reprezentowali oni różne organizacje związkowe i socjalne: La Confédération générale du travail (CGT), La Confédération nationale du travail – France (CNT-F), Freie Arbeiterinnen- und Arbeiter-Union (FAU), Gegužės 1-osios profesinė sąjunga (May 1st Labor Union, G1PS), Konfederacja Wolnych Związków Zawodowych Ukrainy w Krzywym Rogu (KVPU), Prima Diya, Sveriges Arbetares Centralorganisation (SAC), Union syndicale Solidaires, South African Transport and Allied Workers Union (STASA) oraz Unione Sindacale Italiana (USI). Ogromnie dziękujemy im wszystkim za wkład w nasz Zjazd.