Publikujemy drugie już oświadczenie Krajowego Komitetu Walczących Pracowników Wenezueli, które ukazało się na stronie Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walki (ILNSS), której częścią jest Inicjatywa Pracownicza. 

Międzynarodowa Związkowa Siec Pracowniczej Solidarności i Walki (ILNSS) przekazuje informacje od związkowców i związkowczyń z Wenezueli. W przypadku Wenezueli, podobnie jak w przypadku Palestyny, Ukrainy, Sudanu i wszystkich innych miejsc na świecie, nic nie zastąpi bezpośredniego kontaktu między pracownikami. Jest to najlepsze źródło informacji i najlepszy sposób budowania wspólnoty walki. 

Oto co mają do powiedzenia nasi koledzy i koleżanki z Krajowego Komitetu Walczących Pracowników:

Po pierwsze, dla jasności — nawet jeśli ta kwestia jest oczywista zarówno dla was, jak i dla nas: całkowicie potępiamy interwencję wojskową Stanów Zjednoczonych.

Przed 3 stycznia miały już miejsce 22 zbrojne interwencje Stanów Zjednoczonych przeciwko Wenezueli. 3 stycznia żadna z trzech sił zbrojnych Wenezueli (powietrznych, lądowych, morskich) nie zareagowała. 150 amerykańskich samolotów przeleciało nad stolicą, 15 amerykańskich helikopterów wylądowało tam, bez żadnej reakcji. Rodzi to pytania... Od lat rząd powtarza nam, że Rosja ochroni nas w przypadku imperialistycznego ataku Stanów Zjednoczonych!

Faktem jest, że reżim nadal funkcjonuje, podobnie jak represje i ograniczenia wolności, które dodatkowo nasiliły się po  3 stycznia, co zostało potwierdzone nowym dekretem o stanie wyjątkowym.  

Prezydent Stanów Zjednoczonych pozycjonuje się jako światowy policjant. Doskonale wiemy, że to, co interesuje go w Wenezueli, to nie demokracja, ale ropa naftowa! Należy zrozumieć jedną rzecz: nawet za rządów Cháveza, a tym bardziej po jego śmierci, imperializm amerykański nigdy nie zniknął z naszego kraju, a międzynarodowe korporacje zawsze były obecne w Wenezueli, czego najlepszym przykładem jest Chevron. Kiedy związkowcy z sektora naftowego potępili prezenty w postaci ropy dla Kuby, Iranu, Rosji i Chin, zostali uznani za zwolenników imperializmu! Aby zachować zgodność z konstytucją, każda umowa naftowa obejmuje wenezuelską firmę, jednak zawsze jako partnera mniejszościowego pod kontrolą międzynarodowej korporacji. Rosja i Chiny zainwestowały znaczne środki w Wenezueli. Jesteśmy dziś w samym środku walki i porozumień między imperialistami amerykańskimi, rosyjskimi i chińskimi! 

Pod pozorem antyimperializmu rządząca ekipa, stała się proimperialistyczna. Brak reakcji na interwencję wojskową z 3 stycznia i kontynuacja rządów pod przewodnictwem dotychczasowej wiceprezydentki świadczą o cichym porozumieniu ze Stanami Zjednoczonymi.

Oczywiście niektórzy mieszkańcy kraju mieli nadzieję, że tego rodzaju interwencja zewnętrzna przywróci wolność. Nie jest to jednak nasze stanowisko — interwencja nie leży w interesie klasy pracującej! Jak wspomnieliśmy, wolność nie jest celem interwencji Stanów Zjednoczonych, ani  rządu wspieranego przez Stany Zjednoczone. Co więcej, nie możemy zaakceptować samej zasady imperialistycznej interwencji wojskowej.

Jakie są nasze priorytety jako pracowników i związkowców? Musimy kontynuować walkę o demokrację, uwolnienie wszystkich więźniów politycznych, prawa pracownicze i poszanowanie prawa do samostanowienia narodów, w tym naszego własnego.

Musimy przekazać naszym towarzyszom w innych krajach konkretne informacje, aby mogli w pełni zrozumieć naszą sytuację, sytuację wenezuelskiej klasy pracującej, w nawiązaniu do tego, co udało nam się wyrazić na spotkaniu Międzynarodowej Sieci Solidarności i Walki w listopadzie 2025 r. [w spotkaniu uczestniczyli również delegaci Inicjatywy Pracowniczej – przyp. IP]: W 2018 r. w Wenezueli wprowadzono bardzo surowe środki oszczędnościowe pod nazwą „program ożywienia gospodarczego, wzrostu i dobrobytu”, co doprowadziło do zakazu podwyżek płac, przy jednoczesnej deregulacji cen.

• Oficjalne wynagrodzenie wynosi mniej niż jeden dolar miesięcznie! To koszt dwóch litrów benzyny. Istnieją za to premie, zazwyczaj w wysokości od 120 do 150 dolarów. Podwyżek nie było jednak od lat.
• W sektorze naftowym układ zbiorowy nie był zmieniany od czterech lat, jest to jedno z żądań międzynarodowych korporacji, które zostało spełnione.
• Wygraliśmy wiele spraw sądowych: o wypłatę niezapłaconych wynagrodzeń, w następstwie niesprawiedliwych zwolnień, o przywrócenie do pracy itp. Jednak przedsiębiorstwa publiczne nie respektują tych decyzji, a rząd pozwala na to. Od 3 stycznia wydaje się, że wydano instrukcje, aby zapewnić, że same decyzje są sprzeczne z uzasadnionymi żądaniami pracowników.
• W samym tylko sektorze naftowym 120 pracowników przebywa w więzieniu, nie będąc nawet oskarżonymi. Represje antyzwiązkowe i antypracownicze są bardzo silne: dekret o stanie wyjątkowym legalizuje pozasądowe aresztowania. Nasilają się kontrole, na przykład treści rozmów telefonicznych. Armia zwiększa presję na przedsiębiorstwa.
• Naszym zadaniem jest zjednoczenie klasy pracującej w oparciu o jej żądania i dążenie do dochodzenia swoich praw. Chociaż „wielka mobilizacja narodowa z 15 stycznia” została na razie zawieszona, w najbliższych dniach i tygodniach nadal będą miały miejsce działania. Ważne będzie dla nas wsparcie międzynarodowego ruchu związkowego.

Internacjonalizm jest również ważny w odniesieniu do milionów Wenezuelczyków na wygnaniu. Należy zwalczać złudzenia dotyczące interwencji Stanów Zjednoczonych i „pomocy” międzynarodowych korporacji. Prawo przewiduje kontrolę pracowników w przedsiębiorstwach i kontrolę społeczną nad rachunkami publicznymi, jednak rzeczywistość jest inna.  Musimy również podkreślać tego typu kwestie, aby pokazać, że rozwiązaniem problemów ubóstwa, represji itp., z którymi borykamy się od lat, nie jest międzynarodowy kapitalizm ani imperialistyczna interwencja.

Musimy kontynuować dyskusje z naszymi kolegami i sąsiadami, aby jak najwięcej osób podzielało nasze stanowisko: obrona postulatów pracowników, uwolnienie więźniów politycznych, poszanowanie wolności, potępienie imperializmu!