Poniżej publikujemy tłumaczenie oświadczeń dwóch organizacji członkowskich Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk (ILNSS) z Iranu w związku z trwającymi atakami ze strony USA i Izraela. Link do oryginału: https://laboursolidarity.org/en/n/3802/two-iranian-organisations-that-are-members-of-the-network. 

Oświadczenie Socjalistycznej Solidarności z Pracownikami w Iranie (SSTI)

Popieramy walkę ludności Iranu o sprawiedliwość społeczną, równość i wolność. To mieszkańcy Iranu powinni decydować o swojej przyszłości. Stany Zjednoczone i Izrael rozpętały nową wojnę na Bliskim Wschodzie / w Azji Zachodniej, której dramatycznych skutków dla Iranu i całego regionu nie sposób dziś w pełni przewidzieć. 

Rozpoczęta przeciwko Iranowi kampania bombardowań przynosi katastrofalne skutki dla ludności cywilnej. Donald Trump i Benjamin Netanjahu zapowiedzieli już, że naloty będą kontynuowane w najbliższych dniach. Ataki te doprowadziły do śmierci niektórych czołowych przedstawicieli dyktatorskiego reżimu, w tym najwyższego przywódcy Alego Chameneiego oraz wysokich rangą dowódców Korpusu Strażników Rewolucji.

Można pozbyć się dyktatora, ale dyktatura będzie trwać — i nie zmienią tego bombardowania. Irańczycy sami chcą osądzić osoby odpowiedzialne za ponad 47 lat represji, masakr i ucisku. Historia pokazała, że imperialistyczne wojny nigdy nie wyzwalały ludzi. Eliminacja dyktatorów takich jak Saddam Husajn czy Muammar Kaddafi nie przyniosła wolności ani Irakijczykom, ani Libijczykom. Zresztą nie  to jest celem Trumpa i Netanjahu, którzy nie są sojusznikami narodów ani obrońcami wolności.

Netanjahu ponosi odpowiedzialność za ludobójstwo w Gazie oraz ciągłe wojny przeciwko Palestyńczykom, Libańczykom i Syryjczykom. Trump prowadzi agresywną politykę imperialną, mającą na celu wzmocnienie hegemonii Stanów Zjednoczonych i podporządkowanie innych państw swoim interesom. Ich celem nie jest wyzwolenie narodów, lecz przekształcenie układu sił geopolitycznych na Bliskim Wschodzie i na całym świecie  — w interesie imperialistycznego, kolonialnego i kapitalistycznego porządku. Islamska Republika Iranu odpowiada na tę sytuację groźbą zamknięcia Cieśniny Ormuz oraz atakami rakietowymi na Izrael i państwa regionu, w których znajdują się amerykańskie bazy wojskowe.

Ta wojna, poza ogromną liczbą ofiar, niesie ze sobą poważne zagrożenia dla ludności cywilnej. Władze Iranu wykorzystają ją jako pretekst do zaostrzenia represji wobec środowisk walczących o zmiany społeczne. Reżim będzie też próbował przedstawić styczniowe protesty jako inspirowane przez Izrael i Stany Zjednoczone. Zbrojny konflikt przysłoni również masowe represje i zabójstwa dokonane przez Islamską Republikę Iranu w styczniu. Może też na pewien czas zahamować odradzającą się falę protestów społecznych, szczególnie na uniwersytetach. Ani imperialistyczne interwencje militarne, ani Islamska Republika nie reprezentują interesów narodu irańskiego. Wyzwolenie może przyjść jedynie dzięki walce samych jego mieszkańców. Jedyną drogą wyzwolenia z imperialistycznej dominacji, dyktatury mułłów i Strażników Rewolucji, wyzysku i ucisku jest niezależna organizacja robotników, kobiet, młodzieży i uciskanych mniejszości.

Popieramy rozwój i wzmocnienie oddolnych mobilizacji społecznych, których celem jest obalenie Islamskiej Republiki i budowa społeczeństwa opartego na sprawiedliwości społecznej, realnej równości i wolności. Siły reakcyjne, szczególnie monarchiści, popierają interwencję Trumpa i Netanjahu w nadziei na powrót do władzy dzięki tej zbrodniczej wojnie. Sprzyja temu promowanie przez główne media Rezy Pahlawiego jako rzekomej alternatywy politycznej. Ich projekt jest całkowicie sprzeczny z demokratycznymi i społecznymi aspiracjami narodu irańskiego. Reza Pahlawi nigdy nie odciął się od dyktatorskiego dziedzictwa monarchii swojego ojca. Jego proimperialistyczna, proizraelska, skrajnie neoliberalna i autorytarna orientacja nie może reprezentować robotników, kobiet, młodzieży ani mniejszości narodowych. Społeczeństwo Iranu od lat walczy o zakończenie rządów Islamskiej Republiki. Walczy o sprawiedliwość społeczną, równość, wolność i prawo do samostanowienia. Aspiracje te są nie do pogodzenia ani z przywróceniem monarchii, ani z powrotem dawnych elit obalonych w 1979 roku.

Wyrażamy pełną solidarność ze wszystkimi w Iranie, którzy walczą o obalenie Islamskiej Republiki i o budowę oddolnie demokratycznego, równego i wolnego społeczeństwa.

Natychmiast zakończyć imperialistyczną wojnę! Precz z Islamską Republiką Iranu! Solidarność z robotnikami, kobietami, młodzieżą i narodami Iranu! Niech żyje sprawiedliwość społeczna, równość i wolność!

Oświadczenie Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Wsparcia Pracowników w Iranie

Międzynarodowy Sojusz na rzecz Wsparcia Pracowników w Iranie (IASWI, International Alliance in Support of Workers in Iran) zdecydowanie potępia wojnę rozpoczętą 28 lutego 2026 roku przez rządy Stanów Zjednoczonych i Izraela na terytorium Iranu.

Agresja ta jest przedstawiana — pośród wielu innych nieprawdziwych twierdzeń — jako „uderzenie prewencyjne” oraz „wsparcie dla narodu irańskiego”. W rzeczywistości pokazuje to, że życie cywilów, ich bezpieczeństwo oraz demokratyczne aspiracje nie są dla rządów Trumpa i Netanjahu realnym priorytetem.

Już w pierwszych godzinach bombardowań zginęło ponad 150 uczennic szkoły podstawowej w Minab oraz pracownicy oświaty. Wiele innych osób zostało rannych. Szpitale i dzielnice mieszkalne były celem ataków w Teheranie i innych miastach w całym kraju.

Wojna ta jest częścią szerszej strategii zmiany reżimu prowadzonej przez Stany Zjednoczone i Izrael, realizowanej przede wszystkim w ich własnym interesie strategicznym, całkowicie niezwiązanym z dążeniem mieszkańców Iranu do lepszej przyszłości. Rządy Trumpa i Netanjahu, choć deklarują poparcie dla wolności w Iranie, w rzeczywistości wielokrotnie podważały oddolne protesty i niezależne ruchy społeczne, nakładały dotkliwe sankcje gospodarcze oraz promowały postacie takie jak Reza Pahlawi, który otwarcie poparł tę wojnę.

Reza Pahlawi, syn obalonego szacha Iranu, oświadczył między innymi:

„Moje serce krwawi z powodu trzech zabitych amerykańskich bohaterów i pięciu rannych przez reżim. Naród irański jest im na zawsze wdzięczny. Rodzinom pogrążonym w żałobie składamy wyrazy naszej miłości, najgłębszego współczucia i wdzięczności”.

Powiedział również:

„Irańczycy są wdzięczni Donaldowi Trumpowi za uderzenie w opresyjny reżim i stworzenie szansy na wolność. Teraz potrzebne jest silne i stabilne przywództwo, aby wykorzystać tę historyczną okazję”.

Jednocześnie nie odniósł się do śmierci uczennic i innych cywilów.

Ta destrukcyjna wojna nie służy wyzwoleniu ludności Iranu. Przeciwnie — osłabia i podważa istniejące w Iranie ruchy walczące o wolność, równość, prawa pracownicze oraz sprawiedliwość społeczną i gospodarczą.

Niezależne organizacje pracownicze i oddolne ruchy społeczne w Iranie — w tym stowarzyszenia nauczycieli, kierowcy autobusów, robotnicy sektora naftowego i petrochemicznego, hutnicy, pracownicy plantacji trzciny cukrowej, emeryci oraz organizacje kobiet i studentów — od lat sprzeciwiają się zarówno wojnom imperialnym i militaryzmowi, jak i represjom ze strony irańskiego reżimu.

Organizacje te, działające w miejscach pracy, szkołach i społecznościach lokalnych, wielokrotnie podkreślały, że zarówno zagraniczna agresja militarna, jak i autorytarna polityka władz w Iranie utrudniają walkę o poprawę warunków życia, wolność, równość płci i demokratyczne prawa.

Irańska klasa pracująca jasno mówi: ani bomby, ani sankcje gospodarcze, ani autorytarne rządy nie przyniosą równości i wolności. Droga do wyzwolenia prowadzi przez niezależną, zbiorową siłę samych pracowników, kobiet, studentów oraz uciskanych społeczności.

Wzywamy ruchy pracownicze i socjalistyczne na całym świecie do dalszego wspierania irańskiej klasy pracującej w jej działaniach organizacyjnych przeciwko kapitalistycznej i represyjnej polityce Islamskiej Republiki, która więziła działaczy pracowniczych, niszczyła niezależne związki zawodowe, dokonywała masakr na protestujących, wykonywała egzekucje więźniów politycznych oraz narzucała neoliberalną i skorumpowaną politykę gospodarczą, która zrujnowała życie ludzi pracy.

Wzywamy wszystkich pracowników, organizacje walczące o sprawiedliwość i wolność oraz osoby indywidualne, by pilnie domagały się:

• natychmiastowego i bezwarunkowego zawieszenia broni,
• zatrzymania wszelkich bombardowań i operacji wojskowych prowadzonych przez USA i Izrael, a także odwetowych działań  Iranu,
• ochrony ludności cywilnej oraz pełnego dostępu humanitarnego, w tym natychmiastowego uwolnienia więźniów politycznych, których życie jest poważnie zagrożone.

Wzywamy również pracowników, związki zawodowe, socjalistów oraz postępowe organizacje antywojenne i aktywistów na całym świecie, aby stawiali w centrum oddolne głosy i postulaty płynące z samego Iranu poprzez:

• wzmacnianie międzynarodowej solidarności przeciwko militaryzmowi, imperializmowi, kapitalizmowi, autorytaryzmowi i represjom,
• wspieranie walki narodu irańskiego o wolność, równość i samostanowienie bez jakiejkolwiek ingerencji ze strony obcych rządów.

Ludzie w Iranie i w całym regionie nie potrzebują bomb ani tych, którzy pchają świat do wojny. Potrzebują solidarności ludzi z całego świata.

USA i Izrael muszą natychmiast przestać bombardować Iran. Nie dla wojny! Natychmiastowe zawieszenie broni! Niech żyje międzynarodowa solidarność!

Tłumaczenie: Mateusz Kopczyński, Trójmiejskie Koło Młodych Inicjatywy Pracowniczej

Publikujemy drugie już oświadczenie Krajowego Komitetu Walczących Pracowników Wenezueli, które ukazało się na stronie Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walki (ILNSS), której częścią jest Inicjatywa Pracownicza. 

Międzynarodowa Związkowa Siec Pracowniczej Solidarności i Walki (ILNSS) przekazuje informacje od związkowców i związkowczyń z Wenezueli. W przypadku Wenezueli, podobnie jak w przypadku Palestyny, Ukrainy, Sudanu i wszystkich innych miejsc na świecie, nic nie zastąpi bezpośredniego kontaktu między pracownikami. Jest to najlepsze źródło informacji i najlepszy sposób budowania wspólnoty walki. 

Oto co mają do powiedzenia nasi koledzy i koleżanki z Krajowego Komitetu Walczących Pracowników:

Po pierwsze, dla jasności — nawet jeśli ta kwestia jest oczywista zarówno dla was, jak i dla nas: całkowicie potępiamy interwencję wojskową Stanów Zjednoczonych.

Przed 3 stycznia miały już miejsce 22 zbrojne interwencje Stanów Zjednoczonych przeciwko Wenezueli. 3 stycznia żadna z trzech sił zbrojnych Wenezueli (powietrznych, lądowych, morskich) nie zareagowała. 150 amerykańskich samolotów przeleciało nad stolicą, 15 amerykańskich helikopterów wylądowało tam, bez żadnej reakcji. Rodzi to pytania... Od lat rząd powtarza nam, że Rosja ochroni nas w przypadku imperialistycznego ataku Stanów Zjednoczonych!

Faktem jest, że reżim nadal funkcjonuje, podobnie jak represje i ograniczenia wolności, które dodatkowo nasiliły się po  3 stycznia, co zostało potwierdzone nowym dekretem o stanie wyjątkowym.  

Prezydent Stanów Zjednoczonych pozycjonuje się jako światowy policjant. Doskonale wiemy, że to, co interesuje go w Wenezueli, to nie demokracja, ale ropa naftowa! Należy zrozumieć jedną rzecz: nawet za rządów Cháveza, a tym bardziej po jego śmierci, imperializm amerykański nigdy nie zniknął z naszego kraju, a międzynarodowe korporacje zawsze były obecne w Wenezueli, czego najlepszym przykładem jest Chevron. Kiedy związkowcy z sektora naftowego potępili prezenty w postaci ropy dla Kuby, Iranu, Rosji i Chin, zostali uznani za zwolenników imperializmu! Aby zachować zgodność z konstytucją, każda umowa naftowa obejmuje wenezuelską firmę, jednak zawsze jako partnera mniejszościowego pod kontrolą międzynarodowej korporacji. Rosja i Chiny zainwestowały znaczne środki w Wenezueli. Jesteśmy dziś w samym środku walki i porozumień między imperialistami amerykańskimi, rosyjskimi i chińskimi! 

Pod pozorem antyimperializmu rządząca ekipa, stała się proimperialistyczna. Brak reakcji na interwencję wojskową z 3 stycznia i kontynuacja rządów pod przewodnictwem dotychczasowej wiceprezydentki świadczą o cichym porozumieniu ze Stanami Zjednoczonymi.

Oczywiście niektórzy mieszkańcy kraju mieli nadzieję, że tego rodzaju interwencja zewnętrzna przywróci wolność. Nie jest to jednak nasze stanowisko — interwencja nie leży w interesie klasy pracującej! Jak wspomnieliśmy, wolność nie jest celem interwencji Stanów Zjednoczonych, ani  rządu wspieranego przez Stany Zjednoczone. Co więcej, nie możemy zaakceptować samej zasady imperialistycznej interwencji wojskowej.

Jakie są nasze priorytety jako pracowników i związkowców? Musimy kontynuować walkę o demokrację, uwolnienie wszystkich więźniów politycznych, prawa pracownicze i poszanowanie prawa do samostanowienia narodów, w tym naszego własnego.

Musimy przekazać naszym towarzyszom w innych krajach konkretne informacje, aby mogli w pełni zrozumieć naszą sytuację, sytuację wenezuelskiej klasy pracującej, w nawiązaniu do tego, co udało nam się wyrazić na spotkaniu Międzynarodowej Sieci Solidarności i Walki w listopadzie 2025 r. [w spotkaniu uczestniczyli również delegaci Inicjatywy Pracowniczej – przyp. IP]: W 2018 r. w Wenezueli wprowadzono bardzo surowe środki oszczędnościowe pod nazwą „program ożywienia gospodarczego, wzrostu i dobrobytu”, co doprowadziło do zakazu podwyżek płac, przy jednoczesnej deregulacji cen.

• Oficjalne wynagrodzenie wynosi mniej niż jeden dolar miesięcznie! To koszt dwóch litrów benzyny. Istnieją za to premie, zazwyczaj w wysokości od 120 do 150 dolarów. Podwyżek nie było jednak od lat.
• W sektorze naftowym układ zbiorowy nie był zmieniany od czterech lat, jest to jedno z żądań międzynarodowych korporacji, które zostało spełnione.
• Wygraliśmy wiele spraw sądowych: o wypłatę niezapłaconych wynagrodzeń, w następstwie niesprawiedliwych zwolnień, o przywrócenie do pracy itp. Jednak przedsiębiorstwa publiczne nie respektują tych decyzji, a rząd pozwala na to. Od 3 stycznia wydaje się, że wydano instrukcje, aby zapewnić, że same decyzje są sprzeczne z uzasadnionymi żądaniami pracowników.
• W samym tylko sektorze naftowym 120 pracowników przebywa w więzieniu, nie będąc nawet oskarżonymi. Represje antyzwiązkowe i antypracownicze są bardzo silne: dekret o stanie wyjątkowym legalizuje pozasądowe aresztowania. Nasilają się kontrole, na przykład treści rozmów telefonicznych. Armia zwiększa presję na przedsiębiorstwa.
• Naszym zadaniem jest zjednoczenie klasy pracującej w oparciu o jej żądania i dążenie do dochodzenia swoich praw. Chociaż „wielka mobilizacja narodowa z 15 stycznia” została na razie zawieszona, w najbliższych dniach i tygodniach nadal będą miały miejsce działania. Ważne będzie dla nas wsparcie międzynarodowego ruchu związkowego.

Internacjonalizm jest również ważny w odniesieniu do milionów Wenezuelczyków na wygnaniu. Należy zwalczać złudzenia dotyczące interwencji Stanów Zjednoczonych i „pomocy” międzynarodowych korporacji. Prawo przewiduje kontrolę pracowników w przedsiębiorstwach i kontrolę społeczną nad rachunkami publicznymi, jednak rzeczywistość jest inna.  Musimy również podkreślać tego typu kwestie, aby pokazać, że rozwiązaniem problemów ubóstwa, represji itp., z którymi borykamy się od lat, nie jest międzynarodowy kapitalizm ani imperialistyczna interwencja.

Musimy kontynuować dyskusje z naszymi kolegami i sąsiadami, aby jak najwięcej osób podzielało nasze stanowisko: obrona postulatów pracowników, uwolnienie więźniów politycznych, poszanowanie wolności, potępienie imperializmu!

Udostępniamy stanowisko opublikowane na stronie Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk, której Inicjatywa Pracownicza jest częścią.

Organizacje Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk wyrażają najsilniejsze i najbardziej kategoryczne potępienie imperialistycznych bombardowań przeprowadzonych przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych na terytorium Wenezueli w nocy w sobotę 3 stycznia 2026 r.

Jest to bezpośrednia agresja militarna, która narusza suwerenność narodową Wenezueli, atakuje jej ludność i stanowi poważne zagrożenie dla pokoju w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach. Ataki na instalacje wojskowe, infrastrukturę strategiczną, porty, lotniska i obszary miejskie w Caracas i innych stanach stanowią zbrodnie wojenne i rażąco łamią prawo międzynarodowe oraz zasadę samostanowienia narodów.

Potępiamy fakt, że głównym celem tej amerykańskiej inwazji jest grabież zasobów naturalnych Wenezueli, w szczególności ropy naftowej, zgodnie z tą samą kolonialną i imperialistyczną logiką, którą Stany Zjednoczone stosowały w przeszłości na Bliskim Wschodzie i w krajach Zatoki Perskiej. Te same fałszywe preteksty, które służyły do uzasadnienia inwazji, zniszczenia całych krajów i poparcia ludobójstwa narodu palestyńskiego – obecnie ponownie przedstawiane pod fałszywym hasłem „walki z handlem narkotykami” – są po raz kolejny wykorzystywane do legitymizacji zbrodniczej agresji wobec suwerennego kraju w Ameryce Łacińskiej.

Odrzucamy wszelkie próby narzucania wewnętrznych zmian politycznych w Wenezueli siłą militarną. Sprzeciwiamy się porwaniu Maduro i jego żony oraz jakiegokolwiek innego obywatela Wenezueli. Imperialistyczna ingerencja nie przynosi pokoju ani nie zwalcza przestępczości zorganizowanej — powoduje śmierć, zniszczenie, nędzę i dominację. 

W Wenezueli, Palestynie, Ukrainie i wszędzie indziej na świecie inwazje wojskowe, kolonializm i imperialistyczne wojny są dziełem autorytarnych i skrajnie prawicowych reżimów, z którymi walczymy wraz z siłami naszego obozu społecznego, obozu pracowników, sprawiedliwości społecznej i ekologicznej oraz demokracji.

***

Jako część Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk pozostajemy w kontakcie z naszymi towarzyszami z Krajowego Komitetu Walczących Pracowników w Wenezueli, którzy od lat walczą z antyspołecznym i niszczącym wolność reżimem Maduro. Jednak naród wenezuelski nie chce poddać się jarzmu amerykańskiego imperializmu, aby uwolnić się od reżimu Maduro!

***

Wyrażamy całkowitą solidarność z narodem wenezuelskim, jego organizacjami społecznymi i pracownikami oraz potwierdzamy prawo narodu wenezuelskiego do swobodnego decydowania o własnym losie, bez blokad, sankcji, gróźb i interwencji zagranicznych. Natychmiastowego wycofania wojsk i całego imperialistycznego arsenału wojennego z Ameryki Łacińskiej!

W związku z powagą tej agresji wzywamy do międzynarodowej mobilizacji związków zawodowych, federacji związków zawodowych, ruchów społecznych, organizacji studenckich, organizacji chłopskich i organizacji praw człowieka do zorganizowania w swoich krajach dużych międzynarodowych demonstracji potępiających inwazję na Wenezuelę, potępiających zbrodnie wojenne popełnione przez rząd Donalda Trumpa i domagających się natychmiastowego zakończenia imperialistycznej agresji.

Nie dla imperialistycznej inwazji na Wenezuelę i Amerykę Łacińską!

Nie dla kradzieży wenezuelskiej ropy i przejmowania statków, które ją transportują!

Precz z imperialistycznymi sankcjami wobec Wenezueli!

Za suwerennością narodów!

Międzynarodowa solidarność z wenezuelskimi pracownikami i pracownicami!

W dniach 13-16 listopada we włoskim Chianciano di Terme odbyło się 6. globalne spotkania MIędzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk (ILNSS). W spotkaniu brała udział dwójka delegatów z Komisji Krajowej OZZ IP.

Międzynarodowa Związkowa Sieć Solidarności i Walk (ILNSS) to jedna z dwóch organizacji międzynarodowych, do których należy Inicjatywa Pracownicza. W jej skład wchodzą niezależne związki zawodowe o różnych tradycjach z Europy, Ameryki Południowej i Północnej, Afryki i Azji. 

Do Włoch przybyło 187 delegatów i delegatek z 5 kontynentów. Łącznie zarejestrowało się 205 osób, ale nie wszystkim udało się dotrzeć ze względów wizowych. Obecne były między innymi blisko współpracujące z Inicjatywą Pracowniczą: Union Syndicale Solidaires z Francji, CGT z Hiszpanii oraz włoski ADL Cobas. To właśnie te organizacje wsparły finansowo strajkującą załogę w Jeremias w czerwcu i lipcu br., co pokazuje znaczenie działalności międzynarodowej dla związku.

W ciągu trzech dni obrad odbyły się prezentacja poszczególnych organizacji, a największą uwagę przykuwali związkowcy i związkowczynie z krajów objętych wojną (Ukraina, Palestyna) lub stojących przed zagrożeniem zbrojnej inwazji (Wenezuela). Odbyły się również sesje branżowe (przemysł, logistyka, transport, ochrona zdrowia, edukacja, kultura i rozrywka) oraz tematyczne (ekologia, prawa pracowników migranckich, walki kobiet, czy kryminalizacja protestów społecznych). Nawiązane podczas sesji branżowych i tematycznych kontakty z zagranicznymi związkowcami i związkowczyniami pozwolą na dalszą współpracą i wymianę informacji dotyczących walk toczonych przez organizacje członkowskie w różnych krajach. Pozwolą także na organizację wsparcia międzynarodowego dla strajkujących lub będących w sporach zbiorowych Komisja Zakładowych i Międzyzakładowych naszego związku.

Paweł Nowożycki

Koordynator ds. międzynarodowych przy Komisji Krajowej OZZ IP

Warszawa, 18-19 maja 2024

Na 5. spotkaniu Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk (10-12 września 2023) postanowiliśmy kontynuować tworzenie sieci współpracy na terytorium europejskim. Po spotkaniu w Mediolanie w lutym 2024 r. zebraliśmy się w Warszawie, aby kontynuować wspólną pracę związkową. 

Z tą intencją spotkaliśmy się z przedstawicielami Komisji Krajowej oraz następujących komisji OZZ Inicjatywa Pracownicza:

• Pracownicy i Pracownice Domowe
• Kurierzy i Kurierki
• Pracownicy Branży Gier

Uzgodniono rezolucje w następujących kwestiach: 

• Finansowanie MZSSiW nie może być wyłączną odpowiedzialnością czterech organizacji koordynujących (CGT - CSP Conlutas - CUB - Solidaires). 
• Europejskie organizacje obecne na tym spotkaniu zobowiązują się do wniesienia wkładu w wysokości odpowiadającej ich możliwościom finansowym na pokrycie kosztów 6. spotkania MZSSiW zaplanowanego na koniec 2025 roku. Zostanie wysłany list do europejskich organizacji MZSSiW, aby sprawdzić ich możliwości w tym zakresie.   
• Poparcie dla europejskiej akcji pracowników emerytowanych w Bilbao 23-14 maja 2024 r. (Kraj Basków)!
• Solidarność z oporem ukraińskich pracowników!
• Kontynuacja wsparcia dla Juliana Assange’a.
• Dalsze wsparcie walki społeczeństwa argentyńskiego, ich walka jest również naszą walką!
• Kontynuacja wsparcia dla demonstracji na rzecz zakończenia ludobójstwa narodu palestyńskiego! 
• Dalsze wspieranie bojkotu przeciwko apartheidowi, nie dla współpracy wojskowej z Izraelem, stop masakrze narodu palestyńskiego! 
• Wsparcie dla strajkujących studentów w Krakowie (Polska)!
• Wsparcie dla pracowników kultury w sporze zbiorowym w Warszawie (Polska)!
• Wsparcie dla pracowników ex-GKN we Florencji (Włochy) 

Ponadto postanowiono o zwołaniu następujących spotkań sektorowych: 

• 5-7 lipca w Ruesta, organizowane przez CGT dla branży metalurgicznej
• 19-21 listopada, organizowane przez Solidaires dla sektora telemarketingu i IT

• W grudniu Solidaires zobowiązuje się do zwołania spotkania dla sektora zdrowia i opieki
• W pierwszym kwartale 2025 r. ADL Cobas zobowiązuje się do zwołania spotkania sektora kultury w Wenecji

Popieramy również wezwania do zwołania następujących spotkań w skali globalnej:

• 18-19 listopada kontr-demonstracja w ramach szczytu G20 w Rio de Janeiro (Brazylia) organizowana przez CSP-Conlutas 
• Pod koniec 2025 r. globalne 6. spotkanie MZSSiW we Włoszech

Kolejne europejskie spotkanie MZSSiW, które organizuje Solidaires, odbędzie się w Paryżu w dniach 28-29 września 2024 r. Po szybkiej prezentacji sytuacji społeczno-ekonomicznej w każdym kraju pod obrady poddane zostaną następujące punkty:

• Ewaluacja poprzednich spotkań w celu stworzenia materiałów informacyjnych i sformułowania żądań sieci: 

1. Analiza porównawcza głównych koncepcji prawa pracy w Europie (CGT). 
2. Analiza porównawcza systemu emerytur w Europie (CUB).
3. Analiza porównawcza sytuacji pracowników migrujących w Europie (OZZ IP i ADL - Cobas).
4. Analiza porównawcza sektora edukacji w Europie (Solidaires).

• Organizacja udziału naszych delegacji w kontr-demonstracji w ramach szczytu G20 w Rio de Janeiro (Brazylia) poprzez połączenie online z CSP-Conlutas  

• Kontynuacja dyskusji o finansowaniu sieci MZSSiW

OZZ Inicjatywa Pracownicza (Polska), ADL - Cobas (Włochy) - CUB (Włochy), CGT (Hiszpania), Union Syndicale Solidaires (Francja).

www.laboursolidarity.org

Europejskie spotkanie Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk (Mediolan, 2-4.02.2024)

Spotkaliśmy się w Mediolanie 2-4 lutego 2024 r., aby kontynuować tworzenie więzi związkowych na terytorium Europy i wdrożyć ustalenia z 5. globalnego spotkania Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk w Brazylii we wrześniu 2023 r. Kolejne europejskie spotkanie sieci odbędzie się 17-19 maja br. w Warszawie.

Uzgodniono rezolucje dotyczące następujących kwestii:

• finansowania Sieci;
• wsparcia dla europejskiej akcji pracowników i pracownic emerytowanych;
• solidarność z oporem pracowników pracownic w Ukrainie;
• wsparcie dla walki Argentyńczyków, która jest również naszą walką!
• rolnictwo: trzeba pilnie zmienić model!
• wsparcie dla antywojennej demonstracji oddolnych związków zawodowych we Włoszech 24 lutego w Mediolanie. Zakończyć ludobójstwo narodu palestyńskiego!
• 7 kwietnia: Światowy Dzień Zdrowia;
• zaprzestanie sprzedaży broni państwu Izrael, wsparcie dla demonstracji zwołanej 7 lutego przez palestyńskich dziennikarzy.

Ponadto zwołano następujące spotkania sektorowe:

• 27 i 28 kwietnia w Paryżu L’union Syndicale Solidaires organizuje spotkanie sektora edukacji;
• 6 i 7 lipca w Barcelonie hiszpańskie CGT organizuje spotkanie sektora metalurgicznego;
• 19-21 listopada w Tuluzie L’union Syndicale Solidaires organizuje spotkanie sektora telemarketingu i call center.

Kolejne europejskie spotkanie Międzynarodowej Sieci Solidarności i Walk odbędzie się w Warszawie w dniach 17-19 maja i organizuje je OZZ Inicjatywa Pracownicza. Spotkanie dotyczyć będzie następujących tematów:

• płaca minimalna i wdrażanie Dyrektywy w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej;
• imigracja i jej konsekwencje dla świata pracy;
• kontynuacja tematu finansowania sieci.

L’union Syndicale Solidaires (Francja), STASA (Portugalia), OZZ Inicjatywa Pracownicza (Polska), Fronta di Lotta Non Austerity (Włochy), CUB (Włochy), CGT (Hiszpania), Co.Bas (Hiszpania), Intersindical Confederation (Hiszpania), COBAS Sardegna (Włochy) , CUB (Włochy), TUC Liverpool (Wielka Brytania)

W ramach międzynarodowej kampanii Pracownicza Pomoc dla Ukrainy (Workers’ Aid to Ukraine), publikujemy odezwę Jurija Samoiłowa z Niezależnego Związku Górników Ukrainy w mieście Krzywy Róg. Zachęcamy do wsparcia finansowego projektu zapewniającego dostęp do wody pitnej w regionie.

KRYZYSOWA SYTUACJA Z WODĄ – INICJATYWA ZWIĄZKOWCÓW Z UKRAINY  

Dzień dobry, nazywam się Jurij Samoiłow i jestem przewodniczącym Niezależnego Związku Zawodowego Górników w mieście Krzywy Róg w Ukrainie.  Chciałbym poruszyć temat ekologii. Zniszczenie przez rosyjskich okupantów elektrowni wodnej w Kachowce sprawiło, że dostęp do wody pitnej stał się dużym problemem dla pracowników. W mieście nie ma darmowej wodny pitnej, można ją tylko kupić w sklepach. 

Problemy z wodą były już wcześniej. W Krzywym Rogu, ze względu na lokalny przemysł wydobywczy, nigdy nie była ona zbyt dobrej jakości. 

NASZ PROJEKT ROZWIĄZANIA

Rozwiązanie problemu widzimy w wydobywaniu wody ze studni głębinowych. 

Kapitaliści i ich władza nie przejmują się tą sprawą, patrzą na zaopatrzenie w wodę przez pryzmat swoich interesów i zysków. Zarabiają pieniądze na sprzedaży wody butelkowanej tym, którzy są w stanie za nią zapłacić. To ich decyzja. Wiercenie studni i dystrybucję wody również chcą również przekształcić w dochodowe przedsiębiorstwo. Stanowisko klasy robotniczej i wszystkich zwykłych mieszkańców Krzywego Rogu jest jasne -   woda nie powinna być towarem. Woda jest dobrem wspólnym.

Konieczne jest rozpoczęcie wiercenia studni, które będą wspólną własnością ludzi, a nie pojedynczych osób. To określi charakter projektu.

Projekt ten składa się z kilku komponentów. 

Zakup sprzętu wiertniczego i zebranie funduszy są elementem technicznym. Do obsługi studni niezbędna jest pompa i samodzielne źródło energii elektrycznej.  Jest wiele takich szczegółów i wszystkie będziemy brać pod uwagę.  

Są też kwestie organizacyjne. Kto będzie prowadził odwierty? Jak będzie wyglądała sama praca? Będzie to ochotniczy zespół wiercący studnie, który w podziękowaniu za swoją pracę, sam będzie otrzymywał czystą wodę. 

Przy odpowiedniej organizacji, z jednym urządzeniem wiertniczym możliwe jest wywiercenie i wyposażenie co najmniej jednej lub kilku studni jednocześnie. Czysta woda, podobnie jak powietrze, nie powinna być na sprzedawać. Czysta woda powinna być darmowa i dostępna dla każdego. 

Projekt obejmuje też kwestię powszechnej świadomości: musimy wyjaśnić ludziom, że nie tylko powietrze i woda powinny być dostępne dla wszystkich. Obecnie wszystkie podstawowe produkty są produkowane w ilościach wystarczających dla każdego, a zapewnienie ludziom żywności, czystej wody, ciepła, produktów spożywczych i podstawowych leków nie jest już dziś problemem. 

Nie tylko woda, ale wszystkie te podstawowe dobra mogą i powinny być darmowe, jako prawo każdego człowieka. 

Państwo i kapitaliści nie chcą tego zapewnić i ze względu na swoją klasową naturę nie mogą. Chcą, by woda była towarem. Żyją z handlu wszystkim, co tylko przynosi korzyści. Jeżeli ta polityka będzie kontynuowana, nasi potomkowie będą musieli zdecydować, skąd wziąć tlen, ponieważ będzie on płatny. 

Tylko zorganizowana klasa robotnicza może zapewnić podstawowe dobra dla wszystkich. 

Z Projektem wiąże się też kwestia prawna. Wiercenie studni i pozyskiwanie wody może być problematyczne. Jednak Konstytucja Ukrainy stwierdza, że zasoby mineralne należą do ludzi i że każdy ma prawo do godnego życia.