Gnidy z kolejnych ekip rządzących i liderzy oficjalnych struktur związkowych od dawna przemawiają do Nas tym samym językiem. Obie szajki polityków "i ci z AWS i ci z SLD" ględzą na okrągło o "polskiej racji stanu" i "naszym dążeniu do struktur europejskich". Działacze wysokiego szczebla OPZZ i "Solidarności" - którzy dawno już zapomnieli jakie jest położenie pracownika - usprawiedliwiają swoją zdradę nędznymi wykrętami o "trudnej sytuacji gospodarczej" i "interesie społecznym". Czy nie chce Wam się rzygać, czy nie ogarnia Was wściekłość, kiedy wszyscy politycy, pseudozwiązkowcy, dziennikarze, księża i pracodawcy pierdolą o "potrzebie dialogu" o szansach porozumienia o wspólnej odpowiedzialności za los kraju?? Jasne, że oni porozumiewają się doskonale między sobą. Ten kraj jest ich własnością. Przecież wszyscy oni żyją sobie nieźle, bo czerpią zyski z naszej marnie opłacanej harówy. Rosnące bezrobocie stawia nas w sytuacji niewolników oczekujących na targu, aż któryś pracodawca uczyni nam łaskę i raczy nas zatrudnić. Wymyślone przez polityków zmiany w kodeksie pracy, rozwiążą ręce wyzyskiwaczom małym, zasranym hitlerkom, którzy codziennie nami pomiatają. Pora powiedzieć BASTA! Mamy tego dość! Czas pogadać po ludzku, przemówić naszym językiem - językiem sprzeciwu i solidarności.

Przebieg ostatnich demonstracji w obronie Huty "Katowice" to problem, wobec którego nie może być obojętny nikt, komu bliska jest walka pracowników o swoje prawa. Jest rzeczą konieczną aby pracownicy występowali w obronie miejsc pracy tak samo konieczne jest by protesty te miały formę na tyle drastyczną by zwrócić uwagę społeczeństwa i dać do myślenia rządzącym.

Oczywiście dla biorących udział w demonstracjach pracowników najważniejsze jest przede wszystkim zachowanie swoich miejsc pracy. Dlatego jedynie oddając hutę w ręce jej pracowników może w pełni zagwarantować zachowanie miejsc pracy, znośne warunki pracy i uczciwe wynagrodzenie. Rząd chce zamknąć Hutę "Katowice", co udowodnił, kiedy huta ratując się przed likwidacją prowadziła negocjacje z pewną angielsko - holenderskim korporacją metalurgiczną. Owa korporacja, jak i zarząd huty doszli do porozumienia, co do sprzedaży huty, ale rząd w ostatniej chwili przedstawił korporacji niewykonalne warunki umowy i angielsko - holenderscy biznesmeni odjechali z niczym.

Święto Pracy - 1 maja - kojarzy się zapewne zdecydowanej większości albo z pompatycznymi pochodami z czasów "komuny", na których obecność była obowiązkowa, albo z współczesnymi zadymami między sfrustrowaną bandą prawicowców z Ligi Republikańskiej i bandą "postkomunistów" z drugiej strony. Oba obrazy są bardzo żenujące i dalekie od prawdziwej genezy 1 majowych pochodów.

Na przełomie XIX i XX wieku jednym z najważniejszych problemów tworzącego się ruchu robotniczego była walka o 8 godzinny dzień pracy. Najbardziej widoczna była ona w Stanach Zjednoczonych. Należy przy tym pamiętać że związki zawodowe i cały ruch robotniczy był jeszcze bardzo słabe. Właściciele fabryk tak samo jak rząd niechętnie patrzyli na tworzący się ruch robotniczy. W ich mniemaniu robotnik miał pozostać na wieki posłusznym i służalczym "dodatkiem do maszyny", jego życie miało być w rękach właściciela który z łaską wypłacał mu nędzną jałmużnę.

Obecnie większość Związków Zawodowych jest oderwanych od rzeczywistości, tworzy własny zamknięty świat i stwarza pozory działania, a na dodatek uważa, że skutecznie broni praw pracowniczych czy osłon socjalnych.

Pracownicy stracili już jakiekolwiek nadzieje w tym, że związki zawodowe potrafią skutecznie walczyć i domagać się respektowania od pracodawców praw pracowniczych. Podczas styczniowego wiecu pod stocznią, protestujący stoczniowcy obrzucali jajami zarówno zarząd stoczni jak i przedstawicieli związków zawodowych. Ostatnie wydarzenia w Stoczni Szczecińskiej pokazały, co tak naprawdę sądzi załoga stoczni o związkach zawodowych. Pracownicy zarzucali wtedy związkom układowość z zarządem oraz brak jakichkolwiek postępów w negocjacjach. O to, o co związki walczyły od wielu tygodni, sami pracownicy wywalczyli w ciągu dwóch dni. Związkowcy mówili wtedy, że sytuacja wymknęła się spod kontroli, i wszystkie działające w Stoczni Szczecińskiej Związki Zawodowe "jak jeden mąż" skrytykowały protesty pod siedzibą zarządu, zrzucając odpowiedzialność za to na niezidentyfikowaną organizację, twierdząc, że sami robotnicy nie potrafiliby się tak zorganizować. Skoro związkowcy uważają, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Warto postawić pytanie czy związki zawodowe są po to, aby utrzymywać pozory walki o pracowników, czy mają utrzymywać porządek w zakładach i czyich tak naprawdę chronią praw, skoro nie pracowników.