Całe zajście miało miejsce podczas dyżuru w biurze OZZ Inicjatywa Pracownicza. Drzwi były otwarte i każdy mógł wejść. Ekipa około 10 neonazistów wkroczyła do lokalu. Gdy dowiedzieli się, że związkowcy są syndykalistami zaatakowali dwie osoby i zaczęli demolować lokal. Po czym uciekli.

Obecnie trwają przygotowania do kolejnych akcji w obronie szpitala.

Problemy Szpitala Miejskiego w Szczecinie zaczęły się w kwietniu 2007 roku. Pracuje tam na umowę o prace 198 osób, zaś około 100 jest na kontrakcie. Szpital znajduje się w centrum miasta. Tereny te stanowią łakomy kąsek dla inwestorów.

Władza utrzymuje, że szpital jest zadłużony, nie przynosi zysku, więc zgodnie z neoliberalną doktryną musi zostać zlikwidowany. Jednocześnie w szpitalu przeprowadza się remonty i zakupuje nowy sprzęt – w tym ok. 30 komputerów. Pracownicy stwierdzają, że zadłużenie jest mitem. Szpital nie jest fabryką, kontynuują, a ma pełnić funkcję społeczną – z której się wywiązuje.

Dziś miała odbyć się pierwsza rozprawa Dominika Sawickiego, uczestnika Federacji Anarchistycznej i Inicjatywy Pracowniczej w sprawie o „namawianie do sabotażu”. Dominik był stoczniowcem i gdy jeszcze pracował w Stoczni Szczecińskiej wydawał biuletyn, w którym zachęcał pracowników do obrony swoich praw, do stawiania oporu wyzyskowi. Tak, w wydawanym przez Dominika Biuletynie Robotniczym „Stoczniowiec” ukazał się artykuł na temat sabotażu, ale czy jest to rzeczywiście powód do składania oskarżeń w prokuraturze?

W dziedzinie antyspołecznej polityki, którą prowadzą rządy państw Europejskich (rozwój pracy czasowej, prywatyzacja usług publicznych, deregulacja prawa pracy, zwolnienia grupowe i delokalizacja) Szwecja wysunęła się ostatnio na czoło. 16 listopada, nowy ultra-liberalny rząd szwedzki przedstawi parlamentowi projekt zmian w systemie ubezpieczeń od bezrobocia. Zapisy tego projektu takie jak: reforma kas ubezpieczeniowych, podwyższenie składek na ubezpieczenie i obniżenie wysokości zasiłków dla bezrobotnych prowadzą do zepchnięcia bezrobotnych w nędzę.

W dniu 27 stycznia 2007 roku odbyło się w Poznaniu spotkanie z przedstawicielem sekretariatu międzynarodowego francuskiej CNT (Confedeartion National du Travaille) - Jérémie Berthuin, który gościł w Polsce na zaproszenie Inicjatywy Pracowniczej. Jérémie Berthuin przedstawił w zarysie historycznym walki społeczne i pracownicze we Francji kładąc szczególny nacisk na stanienie wydarzenia, jak protesty kolorowej młodzieży i manifestacje przeciwko programowi tzw. "pierwszej pracy" (CPE). W drugiej części przedstawił natomiast historię i najważniejsze działania związku.

CNT powstało w 1946 roku i zostało założone przez emigrantów hiszpańskich, którzy musieli wyjechać w wyniku prześladowań junty frankistowskiej. Przez wiele lat organizacja liczyła ledwie kilkuset członków (300). Radykalna zmiana sytuacji nastąpiła w 1995 roku, kiedy wybuchł we Francji strajk generalny przeciwko reformie ubezpieczeń społecznych. Obecnie CNT liczy ok. 5 tys. aktywnych członków i posiada swoje komórki, w takich sektorach rynku pracy jak: transport, przemysł motoryzacyjny, poczta, kultura i prasa, handel (supermarkety), budownictwo, pracownicy porządkowi (sprzątanie), czy nawet rolnicy (południe Francji). Związek nie ogranicza się jednak do działalności czysto pracowniczej, ale uczestniczy w szerszym ruchu społecznym np. na rzecz emigrantów, w ruchu antyfaszystowskim, feministycznym czy antyeksmisyjnym (problemy mieszkaniowe). Do CNT należą także studenci i licealiści.

W Gazecie Wyborczej w wydaniu z 8 marca 2007 roku ukazał się na pierwszej stronie materiał, który nawiązuje do Dnia Kobiet. "Polska nie dla kobiet?" - brzmi tytuł artykułu w którym, piórem Piotra Pacewicza, przedstawiane są wyniki socjologicznych badań sondażowych przeprowadzonych specjalnie dla Gazety. Opublikowane dane pokazują zróżnicowanie odpowiedzi na kilka pytań ze względu na płeć badanej i badanego; inne odpowiedzi padają w przypadku kobiet, inne w przypadku mężczyzn. "Kogo w Polsce traktuje się lepiej pod względem awansu i zarobków?", "Kto jest lepszym szefem?", "To mężczyźni od wieków utrzymują rodzinę i dlatego dzisiaj powinni lepiej zarabiać. Zgadzasz się z tym?", "Czy dopuszczalne jest przyglądanie się nogom i dekoltom koleżanek w pracy?" No właśnie. W odpowiedzi na ostatnie pytanie 49 proc. mężczyzn twierdzi że tak, a 65 proc. kobiet że nie. "Zwłaszcza młodsze kobiety - pisze Pacewicz omawiając sondaż - widzą w męskich spojrzeniach nie miłą adorację, ale seksistowską nachalność".

Komisja Zakładowa Inicjatywy Pracowniczej w Greenkett Polska powstała w połowie stycznia 2007 roku. Do związku należy obecnie kilkadziesiąt osób, ok. 2/3 pracowników produkcyjnych. Związek zażądał przede wszystkim wyższych wynagrodzeń o 30 proc. (zarobki obecnie kształtują się na poziomie 1000 złotych netto), oraz poprawy warunków pracy. Prawie wszyscy pracownicy są zatrudnieni na umowy czasowe (7 lat).

24 marca 2007 dyrekcja Greenkett - Polska odmówiła przywrócenia do pracy działaczek Z.Z "Inicjatywa Pracownicza" Aurelii Włodarczyk i Jolanty Szypury. Obie zostały zwolnione 22 marca 2007 za działalność związkową na terenie zakładu pracy. Związek zawodowy Inicjatywa Pracownicza zapowiedział dyrekcji Greenkett wejście w spór zbiorowy i ogłosił na terenie zakładu pogotowie strajkowe.

Do czasu powstania komisji zakładowej I.P. w zakładzie Greenkett - Polska, łamane były wszelkie normy i prawa pracownicze: nie płacenie wynagrodzeń na czas, brak odzieży roboczej i środków ochrony osobistej (!), zmuszanie pracowników do pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, przekroczenie norm temperaturowych, brak regulaminu pracy, brak regulaminu płac, brak planów urlopowych, brak przekazywanej pracownikom informacji na temat ich zarobków, liczne uchybienia formalne, organizacyjne i związane z BHP. Postępowanie wobec związków zawodowych wpisuje się w bezprawny charakter działań dyrekcji.

29 marca o godz. 14.15. miały się odbyć rozmowy płacowe między przedstawicielami Inicjatywy Pracowniczej a Dyrekcją HCP. IP zaprosiła do rozmów wszystkich zainteresowanych, stwierdzając, że nie będzie prowadzić rokowań płacowych w gabinetach. Na rozmowy wstawiło się ok. 200-300 pracowników pierwszej zmiany. Wcześniej ok. godz. 11.00. dyrekcja zakładów wystosowała pismo do związku, odmawiając podjęcia rozmów, pomimo trwającego sporu zbiorowego. Odmówiono także wydania kluczy do pomieszczenia, gdzie miały się toczyć rokowania.

O godz. 9.30 cała zmiana pracowników Cegielskiego, opuściła zakład i udała się pod budynek zarządu. Robotnicy zebrali się o 9.00 i uznali, że nie pojawienie się nikogo z zarządu na wczorajszych rozmowach o podwyżkach (zobacz wiadomość z wczoraj) jest ignorowaniem pracowników. Protest trwa.