29.07.2002 r. pod Zakładem "Kama Foods" protestowało 60 pracowników, następnie na ok. pół godziny zablokowano trasę Wrocław-Opole. Protestujący zapowiedzieli strajk ostrzegawczy. W odpowiedzi na te działania zarząd "Kama Foods" wbrew obowiązującym przepisom prawnym zwolnił działaczy związkowych. W dalszym ciągu wręczane są wypowiedzenia pozostałym pracownikom biorącym udział w pikiecie.

Rząd i pracodawcy stawiając ekonomię przed człowiekiem, kierując się zasadą „najpierw zyski potem ludzie” swoją arogancją i ignorancją doprowadzają społeczeństwo do granic wytrzymałości. Głodny człowiek, nie mający nadziei na utrzymanie rodziny, pozbawiony mieszkania zajętego przez komornika na poczet długów, w wyniku niezapłaconych wielomiesięcznych należności za wykonaną pracę lub otrzymujący wypłaty umniejszone skutkiem nieudolności pracodawców, czy w rezultacie tejże nieudolności, zwolniony na bruk; nie ma wiele do stracenia. Filozofowie piszą: „kto zabija w człowieku nadzieję – człowieka zabija”. A czymże innym jest pozbawianie pracownika nadziei na pracę? Chodzą po ulicach Szczecina, zrozpaczeni, pozbawieni wynagrodzeń pracownicy Stoczni, gdzie nawet miały miejsce przypadki samobójstw. Chodzą po ulicach Białegostoku pracownicy Bison Bial, gdzie miał miejsce przypadek oblania się benzyną. Pikietują w Brzegu zwolnieni za to działacze związkowi z Kamy Foods, gdzie pracownicy przez 8 miesięcy otrzymali 800 zł, czyli średnio 100 zł na miesiąc. Pikietują w Poznaniu pracownicy HCP z obniżonymi pensjami, od lat nękani zwolnieniami. Przykłady można mnożyć. „Niech chodzą, aż się zmęczą” słyszą protestujący. „Co z tego, że pikietujecie – ja jestem na liście do zwolnienia” mówią ze łzami w oczach idący do Cegielskiego robotnicy. W prasie czytamy „(...)W Nestle - Goplana tymczasem wciąż trwają zwolnienia(...) Przewodniczący zakładowej Solidarności mimowolnie zaciska pięści. To wyraz gniewu, a zarazem bezsilności – jesteśmy bezradni – mówi bez ogródek (...) Choć czasami udaje się odnieść jakiś sukces. Za taki właśnie uważa się tutaj obronę przed zwolnieniem dwóch kobiet samotnie wychowujących: troje i pięcioro dzieci.” W sądach wokandy „pękają w szwach od spraw pracowniczych”. Pisze o łamaniu praw pracowniczych w swoich raportach i sprawozdaniach pokontrolnych Państwowa Inspekcja Pracy – chociażby ostatnio na temat szpitali. Sąd Najwyższy stwierdza,, że nie wypłacanie wypłat w terminie jest ciężkim naruszeniem praw pracowniczych. Przetargi ogłaszane przez syndyków masy upadłościowej są na porządku dziennym. Wielu pracowników w napięciu czeka i łudzi się, że obietnicami Rządu i składanymi przez ministra Kołodkę deklaracjami uratują się przed zwolnieniami. Tymczasem parlamentarzyści urządzają sobie partyjne „potknięcia finansowe”, wypłacają sobie „należne” premie i spokojnie udają się na wakacje, doprowadzając w ten sposób społeczeństwo do furii.

Inicjatywa Pracownicza – Federacja Anarchistyczna sekcja Poznań ze zdziwieniem przyjęła wiadomość, że związki zawodowe z HCP: NSZZ „Solidarność”, Związek Zawodowy „Metalowcy” (OPZZ), Związek Zawodowy Inżynierów i Techników zgodziły się 22 lipca br. na zwolnienie z zakładów H. Cegielski – Poznań S.A. 328 pracowników. Fakt ten poruszył nas tym bardziej, iż zaangażowaliśmy się w obronę tych miejsc pracy, kierując się tylko poczuciem solidarności z pracownikami Cegielskiego i związkami zawodowymi, które wcześniej sprzeciwiały się redukcji zatrudnienia. Był to jeden z powodów naszego czynnego udziału w obchodach 46 rocznicy Poznańskiego Czerwca. Usłyszeliśmy wówczas z ust Pana Przewodniczącego Tadeusza Pytlaka, że jest on zdecydowanym przeciwnikiem zwolnień planowanych w Cegielskim.

Przez wiele lat polscy robotnicy domagali się swoich praw, między innymi godnych warunków pracy, płacy i wolności zrzeszania się w organizacjach pracowniczych. Cały naród pokładał nadzieje w zwycięstwie walki robotników z niesprawiedliwym systemem.

Dziś przedstawiciele władzy i biznesu chcą narzucić nowe regulacje prawne i odebrać zdobycze socjalne całym rzeszom pracowników. Mają temu służyć zmiany prawne w Kodeksie Pracy i Ustawie o związkach zawodowych. Sprzeciwiamy się takiemu postępowaniu i uważamy je za szkodliwe i niesprawiedliwe.

Odrzucenie istnienia idei narodów i państw, a tym sa­mym także granic, w żadnym politycznym ruchu XX wieku nie było tak wyraziste jak w anarchizmie i anarchosyndykalizmie. Właśnie to możemy przeczytać w deklaracji zasad niemieckiego syndykalizmu napisanej w 1919 roku przez Rudolfa Rockera.

„Syndykaliści odrzucają wszystkie wyznaczone samo­wolnie granice polityczne i narodowe; nacjonalizm widzą wyłącznie jako religię nowoczesnego państwa i odrzu­cają zasadniczo wszystkie próby osiągnięcia tak zwa­nej narodowej jedności, za którą kryje się jednak tylko władza klasy posiadającej. Syndykaliści uznają tylko różnice natury regionalnej i żądają dla każdej grupy na­rodowościowej prawa, które pozwoliłoby załatwiać swoje sprawy i specyficzne potrzeby kulturowe we­dług swojego zwyczaju oraz predyspozycji w solidar­nym porozumieniu z innymi grupami oraz związkami lu­dowymi.” [2]

Uczestniczący w Powstaniu Warszawskim Związek Syndykalistów Polskich stanowił kontynuację przedwojennego Związku Związków Zawodowych (ZZZ), który w 1938 r. postanowił przyłączyć się do IWA (Międzynarodowe Zrzeszenie Robotników), czyli anarchosyndykalistycznej międzynarodówki. W uchwalonym w 1943 r. programie ZSP można było przeczytać, że ustrój polityczny Polski Ludowej będzie się opierał na związku samodzielnych, wolnych gmin, biurokrację państwową zastąpią delegaci wybrani przez samorządy pracownicze, a zburzenie kapitalizmu doprowadzi do powstania wolnościowego socjalizmu, gwarantującego dobrobyt całemu społeczeństwu, postulowano jednak zachowanie przedwojennych granic na wschodzie i stworzenie nowych opartych na Odrze i Bałtyku na zachodzie. Ciekawostką jest fakt, że redaktorem powstańczego pisma "Syndykalista" był działacz przedwojennej Anarchistycznej Federacji Polski - Paweł Lew Marek. ZSP oprócz wydawania licznych czasopism i przeprowadzania akcji zbrojnych, zakładał komitety fabryczne, będące namiastką związków zawodowych. To m.in. dzięki nim tuż po zakończeniu wojny robotnicy przejmowali kierowanie fabrykami, oczywiście do czasu aż komunistyczna biurokracja nie odebrała im tego prawa (pomimo, iż we wrześniu 1944 r. PPR obiecała syndykalistom, że pracownicy będą mogli zarządzać gospodarką). ZSP przestał istnieć w 1949 r. To co poniżej możecie przeczytać jest szkicem o kompanii syndykalistów.

Nasilające się represje w stosunku do pracowników, zwalnianie za działalność związkową i jej utrudnianie, czy to przy pomocy metod niezgodnych z prawem, czy też prób zmiany prawa na korzyść pracodawców, dochodząca do tego nieufność i rozbicie robotników spowodowały, że przyjęliśmy z zadowoleniem inicjatywę Komitetu. Zwłaszcza, że była ona oddolna, nie związana z żadną partią czy grupą polityczną.

Dramatyczna sytuacja śląska, w regionie w którym kluczową rolę odgrywa przemysł ciężki i wydobywczy bierze się głównie z poczynań państwa, które prowadzą do niszczenia obu tych branż. O ile w przypadku górnictwa władza dąży do likwidacji tej gałęzi przemysłu działając głównie pod dyktando Banku Światowego, o tyle w przypadku hutnictwa przede wszystkim wykonuje polecenia Komisji Europejskiej, która odgórnie narzuca ile można produkować a ile nie, a tym samym przyczynia się do likwidacji zakładów i pozbawiania tysięcy ludzi pracy.

Cięcia w sferze socjalnej, liberalizacja kodeksu pracy, obniżanie kosztów produkcji poprzez ograniczanie praw pracowniczych, zamykanie rentownych zakładów pracy, brak perspektyw na dalsze życie...i tak oto mija kolejny rok ciężkiej i brutalnej rzeczywistości dla ludzi czyniących wysiłki, by sprzedać swoją prace. Jednak wierzymy, że można żyć inaczej, z tego powodu organizujemy 14 grudnia demonstrację, której celem jest przypomnienie rządzącym elitom, że w tym kraju oprócz nich żyją jeszcze inni ludzie, którzy mają takie same żołądki jak oni.

Ostatnie miesiące przyniosły narastające protesty pracowników, coraz głośniej wyrażających sprzeciw wobec negatywnych skutków prywatyzacji ich przedsiębiorstw i pogarszającej się kondycji gospodarczej w kraju. Groźba utraty pracy i płacy wyprowadziła na ulice robotników w Szczecinie, Poznaniu, Ożarowie, na Górnym Śląsku i wielu innych miejscach. We Wrocławiu najbardziej widoczna jest dramatyczna walka o przetrwanie Szpitala im. L. Rydygiera.

Protest w obronie 'Rydygiera' trwa od 2001 roku, gdy Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego podjął uchwałę o jego likwidacji. Mimo jej uchylenia przez NSA w 2002 roku władze dalej dążą do likwidacji Szpitala. Dzieje się tak, chociaż wiadomo, że problemy Szpitala nie są efektem działalności jego pracowników, lecz urzędników i chorego systemu opieki zdrowotnej. Jednak dzięki determinacji pracowników i licznych akcjach protestacyjnych Urząd Marszałkowski nie może podjąć kolejnej uchwały likwidacyjnej lekką ręką.

Uczniowie szkół zawodowych poddawani upokarzającej eksploatacji, są jedną z najbardziej poszkodowanych grup w naszym społeczeństwie. W Polsce jest 236 tysięcy uczniów pracowników, którzy przez dwa dni w tygodniu pracują w wybranym zakładzie, a przez pozostałe trzy dni uczą się w szkole.

Przyjaciele!

W dniach 28-30 kwietnia 2004 roku w Warszawie odbędzie się spotkanie Europejskiego Forum Gospodarczego, podczas którego europejskie elity gospodarcze i polityczne dyskutować będą na temat przyszłości naszego kontynentu. Nie zgadzając się z dotychczasową neoliberalną polityką gospodarczą, środowisko antyglobalistyczne uznało za konieczne zorganizowanie demonstracji, która byłaby głosem protestu między innymi przeciwko wzrostowi bezrobocia i polityce cięć socjalnych. Wychodząc na ulice chcemy dać do zrozumienia wielkiemu biznesowi i politykom, że nie zamierzamy biernie przyglądać się jak nasz kraj, podobnie jak wiele innych miejsc na świecie, pada ofiarą logiki maksymalizacji zysków. Nie zamierzamy tolerować faktu rozkradania publicznych środków i spychania coraz szerszych rzesz społeczeństwa europejskiego, w tym polskiego, na margines życia.

1 maja od ponad stu lat jest dniem kiedy pracujący upominają się o swoje prawa, warunki pracy i godne wynagrodzenie. Przez ostatnie dziesięciolecia te postulaty są wciąż ignorowane, ponieważ na ich spełnienie rzekomo nie pozwalają obiektywne warunki ekonomiczne.

W dniu 28 czerwca 2002 roku przypada kolejna rocznica wydarzeń poznańskich. Jak zwykle pracownicy Zakładów H.Cegielski, związki zawodowe oraz organizacje społeczne organizują w tym dniu manifestację upamiętniającą robotniczy protest. Chcielibyśmy jednak, aby tego roku uroczystości te przybrały inny charakter. Wobec masowych zwolnień, coraz trudniejszej sytuacji materialnej pracowników, oraz mnożących się protestów załóg zakładów zagrożonych widmem likwidacji, jesteśmy przekonani, że konieczne jest upomnienie się o nasze prawa. Dzień 28 czerwca powinien na powrót stać się dniem społecznego protestu, a nie okolicznościową imprezą podczas, której wystawia się laurkę władzom politycznym.

W dniu 13 grudnia mija kolejna rocznica wprowadzenia stanu wojennego przez komunistyczny reżim PRL. Ostatnie wydarzenia w Fabryce Kabli w Ożarowie, gdzie policja zamiast chronić legalną demonstrację wspólnie z prywatną firmą i wynajętymi przez nią ochroniarzami, dokonała pacyfikacji pracowniczego protestu, przywołały na nowo obrazy sprzed wielu lat, gdzie bito i palowano protestujących w słusznej sprawie ludzi.

W ostatnim okresie czasu dochodzi w Polsce do licznych naruszeń swobód związkowych. Dzieje się to w kraju, w którym jeszcze nie tak dawno robotnicy walcząc o wolne związki zawodowe przypłacali swoją ofiarność długoletnimi więzieniami, a nawet życiem. Warto o tym przypomnieć, bowiem okres ten jest ważną części naszej tożsamości społecznej i historycznej.

W kontekście tym muszą zatem budzić szczególne oburzenie dzisiejsze próby prześladowania działaczy związkowych przez prominentnych pracodawców, coraz częściej korzystających z ochrony i wsparcia państwowego aparatu administracyjnego i policji. Przestało się liczyć dobro i godność człowieka, a najważniejszy stał się interes inwestora i właściciela. W imię tej logiki na naszych oczach dzieje się bezprawie: za przynależność związkową, za próbę zorganizowania związku wyrzuca się na bruk, szykanuje, zastrasza, a coraz częściej stosuje nieuprawnioną przemoc.

Zwracamy się do wszystkich związków zawodowych z prośbą o wystąpienie w obronie represjonowanych pracowników jednego z, zlokalizowanego w Poznaniu, zakładu Sulzer Chemtech Polska (części wielkiego szwajcarskiego koncernu Sulzer Chemtech). Grupa pracowników założyła w lutym ubiegłego roku związek zawodowy ("Konfederacja Pracy"). W dniu rejestracji związku, jego przewodniczący, Rafał Jackowiak otrzymał wypowiedzenie pracy z terminem trzymiesięcznym. Na drugi dzień Andrzej Łyko, prezes firmy, zwołał zebranie załogi, na którym oczerniając Jackowiaka podważał sens istnienia związku zawodowego. Ostatecznie w wyniku szykan i zastraszania pracowników do związku zapisało się jedynie 8 osób na liczącą 175 osób załogę.

Niesprawiedliwy system i podział pracy jest utrzymywany na całym świecie. Bogata, uprzywilejowana pod każdym względem mniejszość, mająca do dyspozycji własność, władzę i kulturę, może egzystować tylko dzięki nierównościom. Ponad 1 miliard ludzi na świecie pozostaje bez pracy. 27 milionów pracuje w warunkach niewolniczych - bez wynagrodzenia i pod przymusem fizycznym. W wyniku nieodpowiednich warunków pracy każdego dnia ginie 5 tysięcy osób.

Dzisiaj robotnicy są często niezorganizowani. Podzieleni pomiędzy zakładami pracy, nie mają ze sobą kontaktu. Są zastraszeni i pozbawieni wiary we własne siły. Taka sytuacja sprzyja pracodawcom, którzy bez ograniczeń maksymalnie eksploatują zatrudnianych robotników. Jednocześnie rzesze pracowników pozbawia się sama prawa do działalności związkowej, lub jest do niej skutecznie zniechęcana przez pracodawców, stosujących szykany wobec działaczy pracowniczych.