Połowa załogi restauracji Mc Donald's w Świdnicy została zwolniona z pracy. Powodem tej czystki jest fakt, że kilka dni wcześniej założyli związek zawodowy.

W Polce coraz częściej dochodzi do łamania praw pracowniczych i związkowych. O ile w przypadku wielkich zakładów pracy poszkodowani mogą ewentualnie liczyć na pomoc związków zawodowych, o tyle w sektorze usług i handlu pracownicy najczęściej pozostają pozbawieni jakiejkolwiek ochrony. Często w tym procederze przodują wielkie międzynarodowe koncerny typu McDonald, czy właściciele supermarketów jak np. OBI. W tego typu wypadkach mamy do czynienia z przejawem wyjątkowego wyzysku pracowników. Konieczność zakładania pampersów przez kobiety obsługujące kasę, molestowanie seksualne, zmuszanie do donosicielstwa połączone z wynagrodzeniami na poziomie minimum socjalnego, dają wyobrażenie o skali tej patologii. Istnienie w zakładzie pracy związku zawodowego mogłoby ukrócić tego typu praktyki, zatem za założenie organizacji "leci się na bruk".

21 lutego 2003 po 306 dniach zakończono akcję protestacyjną prowadzoną przez byłych pracowników Fabryki Kabli w Ożarowie Mazowieckim. Wcześniej robotnicy na zmianę "koczowali" pod bramami zakładu starając się nie dopuścić do wywozu maszyn i materiałów, co równałoby się likwidacji przedsiębiorstwa.

W krajach Europy Zachodniej pracuje legalnie każdego roku ok. 430 tys. robotników z Polski, a dalszych kilkaset tysięcy na czarno. Obojętnie jednak jaki jest formalny status robotnika sezonowego czy emigranta, prawie zawsze są oni traktowani gorzej od rodzimych pracowników, a często nawet w sposób skandalicznie zły. Na przykład brytyjski związek zawodowy TUC ujawnił wyniki badań jakie przeprowadzono wśród przybyłych z zagranicy robotników. Według opublikowanego raportu imigranci na Wyspach Brytyjskich są systematycznie zmuszani do pracy w nadgodzinach, opłacani poniżej ustawowej stawki minimalnej i kierowani do zajęć niebezpiecznych dla zdrowia. Najbardziej drastyczny przypadek łamania praw pracowniczych jaki podano w raporcie dotyczył dwóch Polaków, którzy próbowali uciec od ciężkiej, całodziennej pracy, za którą im nie płacono. Wynajęci przez pracodawcę bandyci złapali ich i pobili. Odebrano im paszporty. Znany brytyjski dziennik The Guardian twierdzi, że istnieje wiele przykładów niewolniczych warunków pracy robotników sezonowych i emigrantów. W jednym z zakładów rybnych w Szkocji pracownicy spoza Wielkiej Brytanii pracują po 12 godzin dziennie, przez 7 dni w tygodniu, za wynagrodzenie niższe od wymagalnej pracy minimalnej. Złe traktowanie robotników-cudzoziemców potwierdzają także związkowcy z innych krajów.

W dniu 8 marca 2006 roku został bezprawnie zwolniony z firmy Impel-Tom Jacek Rosołowski, członek Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza. Przyczyna zwolnienia Jacka Rosołowskiego były jego działania na rzecz utworzenia w Impel-Tom związku zawodowego.

Nic dla nas? - Wszystko dla wszystkich! Żyjemy w czasach destrukcji osiągnięć socjalnych w skali europejskiej i światowej za pomocą deregulacji i ataku na prawa pracownicze poprzez reformy prawa pracy i obniżanie poziomu bezpieczeństwa socjalnego (prywatyzacja, konkurencja pomiędzy pracownikami, rozwój elastycznego zatrudnienia i pracy na czarno oraz prac nie wynagradzanych i pozbawionych ochrony prawnej). Obserwujemy powszechne występowanie neoliberalnego projektu, w którym rosną zyski nielicznej elity, a coraz więcej osób jest poddawanych wyzyskowi i jest zagrożonych ubóstwem.

We wtorek 26 listopada 2002 r., nad ranem, okupujący od 219 dni pracownicy FK Ożarów zostali brutalnie pobici i rozpędzeni spod bram zakładu. Pod Fabrykę Kabli w Ożarowie podjechały autokary wypełnione wynajętymi przez właściciela Tele-Foniki, Bogusława Cupiała, ochraniarzami z firmy IMPEL. Państwowa policja stała w tym czasie obok i biernie przyglądała się brutalnym atakom na pracowników. Następnie wkroczyła do akcji aresztując najdłużej opierających się robotników. Kilka osób zostało rannych, a ok. 10 aresztowano.

W dniu 2 sierpnia 2002 r. pod Urzędem Rady Ministrów w Warszawie odbyła się pikieta zorganizowana przez Ogólnopolski Komitet Protestacyjny (OKP) w obronie Fabryki Kabli w Ożarowie.

Uchwałą I Ogólnopolskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Zagrożonych Polskich Przedsiębiorstw i grup pracowniczych przybyłych do Stoczni Szczecińskiej w dniu 13 lipca 2002 roku został powołany Ogólnopolski Komitet Protestacyjny. W jego skład weszli min. przedstawiciele zakładów Cegielskiego z Poznania. Celem OKP jest min. "czynne wspieranie walki pracowników poszczególnych zakładów pracy o prawo do pracy i godnego wynagrodzenia oraz o zagrożone prawa pracownicze i związkowe".

23.07.2002 Ogólnopolski Dzień Protestu. Akcje protestacyjne odbyły się w kilku miastach wojewódzkich (najliczniej w Szczecinie, a także w Lublinie, Krakowie, Łodzi, Bydgoszczy, Białymstoku, Gdańsku, Kielcach, Opolu). W Poznaniu pod urząd wojewódzki przyszło ok. 100 osób. Obecni byli przedstawiciele "Solidarności'80", Związków Zawodowych Inżynierów i Techników oraz Inicjatywa Pracownicza - Federacja Anarchistyczna. Protestowali przeciwko zwolnieniom w HCP i obniżkom wynagrodzeń.

W sobotę 29 czerwca 2002 r. Komisja Międzyzakładowa NSZZ "Solidarność'80" przy Zakładach H. Cegielski, ZZ "Konfederacja Pracy" - Wielkopolska oraz Inicjatywa Pracownicza z Poznania zorganizowały Ogólnopolskie Spotkanie Protestujących Załóg pod hasłem: "Dość zwolnień! Pracownicy zorganizowani w walce o swoje prawa".

Celem spotkania było omówienie sytuacji w protestujących zakładach pracy oraz przedstawianie sposobów i metod walki ze zwolnieniami i nadużyciami prawa pracy. Dyskutowano o sposobach koordynacji działań i prowadzenia akcji solidarnościowych. Zastanawiano się czy ruch pracowniczy wykorzystuje efektywnie istniejące struktury związkowe w celu skutecznej walki o swoje prawa.

O godz. 14.15 przed bramą główną zakładów im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu rozpoczęła się wyciem syreny zakładowej uroczystość upamiętniająca 46 rocznicę Wystąpień Poznańskich Czerwca'56 zorganizowana przez Solidarność i Związki i Kombatanckie i przy udziale gości z Urzędu Miasta i Urzędu Wojewódzkiego. W uroczysty ton obchodów wdarł się autentyczny i aktualny głos żywych "Pracy, Płacy i Chleba!" widniejący na transparentach setek przybyłych związkowców i pracowników H.C.P., zakładów współpracujących z "Ceglarzem", jak i zakładów z regionu i z terenu całej Polski. Po raz pierwszy obchody zostały połączone z marszem protestu zainicjowanym przez lokalne porozumienie i wspólną działalność Związku zawodowych: Solidarności'80, Inicjatywy Pracowniczej, Federacji Anarchistycznej i Konfederacji Pracy, które w tych trudnych chwilach postanowiły przejść nad różnicami i zjednoczyć się we wspólnej walce i akcjach solidarnościowych docierając i współpracując z dołami związkowymi.

20.06.2002 r. pod Urzędem Wojewódzkim w Poznaniu odbyła się pikieta solidarnościowa z protestującymi pracownikami Fabryki Kabli w Ożarowie. Protest został zorganizowany przez KNSZZ "Solidarność'80" - Poznań, Konfederację Pracy - Poznań i Inicjatywę Pracowniczą - Federację Anarchistyczną sekcja Poznań. Udział wzięło 40-50 osób. Pikieta była zaproszeniem na manifestację, którą zapowiedziano na 28 czerwca w związku z 46 rocznicą wydarzeń Poznańskiego Czerwca 1956 roku.

W sobotę 25 maja 2002 roku w odbył się w Nysie w Domu Metalowca Kongres Protestu Społecznego. Na zaproszenie Komitetu Strajkowego Nysa Motor odpowiedzieli przedstawiciele różnych zakładów pracy. Przyjechali m. in. pracownicy z ożarowskiej fabryki kabli, Huty Katowice, Zakładów H. Ciegielski z Poznania, Fiata z Tych, położne z Głuchołazów i inni.

W obradach wzięła udział delegacja z Zakładów H. Cegielski (Solidarność'80) i Inicjatywa Pracowniczej z Poznania. Malcel Szary z Cegielskiego zaakcentował przede wszystkim konieczność odrodzenia autentycznego i walczącego ruchu związkowego. Wyraził brak wiary w poczynania polityków, bez względu na sposób ich wyłaniania. Jego wystąpienie spotkało się z bardzo żywym oddźwiękiem i było kilkakrotnie przerywane oklaskami. Po wystąpieniu rozdano materiały Inicjatywy Pracowniczej i Federacji Anarchistycznej.

23.05.2002 pod bramą główną Zakładów Cegielski w Poznaniu Inicjatywa Pracownicza - Federacja Anarchistyczna sekcja Poznań, "Solidarność'80" oraz Konfederacja Pracy zorganizowały pikietę. Demonstracja była wyrazem solidarności z protestującymi pracownikami Wybrzeża, Nysy, Ożarowa. Domagano się zaprzestania likwidacji miejsc pracy oraz żądano ustąpienia nieudolnej władzy. W pikiecie wzięło udział 50 osób.

To, że w Ożarowie Mazowieckim źle się dzieje, widać już z okien pociągu. Miasto które niegdyś szczyciło się dwoma dużymi zakładami – hutą szkła oraz fabryką kabli, straszy obecnie zrujnowanymi budynkami. Wielkie hale fabryczne stoją puste. Huta upadła jako pierwsza i na pierwszy rzut oka widać, że jej budynki niedługo będą się nadawały już tyko do wyburzenia. Ponieważ całkowicie zaprzestano produkcji, nierealne wydaje się jakiekolwiek wykorzystanie pozostałych maszyn, bardziej przypominających złom, niż działające urządzenia. Widać, jaka ponura perspektywa może czekać już w niedługim czasie infrastrukturę Fabryki Kabli.

Miasto umiera. Większość mieszkańców ma problemy ze znalezieniem pracy. Szczęśliwcy znaleźli ją w niedalekiej Warszawie, nie jest ich jednak wielu. Nie widać również rozwoju usług, które według liberałów miały wchłonąć zwalnianych pracowników, trudno bowiem działać w sektorze usługowym, gdy ludzie nie mają pieniędzy nawet na jedzenie i bieżące opłaty. W centrum Ożarowa wyrósł natomiast luksusowy hotel, wyraźny znak czasów, w których garstka bogatych może sobie pozwolić na coraz więcej, nie licząc się z innymi.

22.IV.02 w podwarszawskim Ożarowie, rozpoczął się protest pracowników tamtejszej Fabryki Kabli. 26 listopada 2001 r., wbrew obowiązującemu prawu antymonopolowemu, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta zezwolił "Tele-Fonice" z Myślenic na zakup Fabryki Kabli w Ożarowie (razem z kablownią z Bydgoszczy i Załomia), mimo że wcześniej dwukrotnie odmówił tej koncentracji. Odmowa spowodowana była obawą skupienia w jednych rękach (B. Cupiała) przeważającej ilości produkcji kabli i przewodów.

22 kwietnia 2002 r. Bogusław Cupiał - właściciel "Tele-Foniki" - wstrzymał produkcję w fabryce i przystąpił do jej likwidacji. Tego dnia zwalniani pracownicy FKO rozpoczęli protest przeciwko brutalnej i wrogiej likwidacji Zakładu i ich miejsc pracy.

15 października 2003 r. w Poznaniu odbyła się akcja solidarnościowa ze wszystkimi działaczami związkowymi, którzy z tytułu przynależności zostali pozbawieni pracy.Połowa załogi restauracji McDonald's w Świdnicy została zwolniona z pracy. Powodem tej czystki był fakt, że kilka dni wcześniej założyli związek zawodowy.

28 sierpnia 2003 roku związkowcy z "Solidarności" fabryki Tonsil S.A. we Wrześni zorganizowali protest ostrzegawczy. Pracownicy od kilku miesięcy oczekiwali na postanowienie ministerstwa skarbu o udzielenie kredytu pozwalającego na częściowe oddłużenie zakładu. Rozgoryczeni opieszałością urzędników pracownicy Tonsilu wraz z rodzinami i sympatykami (przeszło 1000 osób) przemaszerowali ulicami miasta skandując hasła: "Chcemy pracować, nie głodować", "Leszek Miller - Polski Killer" oraz "Dzisiaj my, jutro wy".