23 listopada przed Urzędem Miasta Poznania odbył się protest przeciwko wyzyskowi portierek i portierów strzegących obiektów zarządzanych przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych. Byli oni zatrudnieni na outsourcingu, czyli przez firmy zewnętrzne. Wszystko wskazuje na to, iż w wyniku presji związku zawodowego Inicjatywa Pracownicza, ZKZL zdecydował się zerwać umowę z dotychczasowym zleceniobiorcą – firmą Vision Group Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Ochronę powierzono innemu podmiotowi, a osoba, która ujawniła nadużycia została przywrócona do pracy. Uważamy, że ze strony ZKZL były to kroki we właściwym kierunku.

W dniu 7 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie (o sygn. VIII Pa 160/18) oddalił apelację spółki Amazon Fulfillment Poland Sp. z o.o. od wyroku częściowego Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu w sprawie dotyczącej wypowiedzenia umowy o pracę za częste absencje chorobowe. Pozytywny dla pracownicy wyrok dotyczył właśnie zasadności wypowiedzenia umowy o pracę. Dodatkowo powódka dochodzi także odprawy za to, iż umowę wypowiedziano z przyczyn niedotyczących pracownika. Powódce na razie zasądzono odszkodowanie w wysokości 2.352 zł, ale dla pracowników Amazona to kolejne potwierdzenie, iż pracodawca nie może rozwiązywać umów o pracę z powodu absencji chorobowych tylko na podstawie danych o procentowym udziale absencji chorobowych w zakładowym czasie pracy.

Artykuł ukazał się w 49 numerze Biuletynu Inicjatywy Pracowniczej

Niektóre środowiska ekologiczne obecne na tegorocznym „Obozie dla klimatu” postrzegały konińskich górników jako beneficjentów systemu. Tymczasem zarówno tutejsi górnicy, mieszkańcy regionu, jak i cały kraj, zostali wykorzystani przez wielki biznes. Sprywatyzowane Zagłębie Konińskie stało się dla kapitału istną żyłą złota. Jednocześnie koszty środowiskowe i socjalne wielkich odkrywek przerzuca się na barki społeczeństwa.

Dziś przed Urzędem Miasta w Poznaniu odbyła się pikieta zorganizowana przez OZZ Inicjatywa Pracownicza. Był to protest przeciwko zatrudnianiu na outsourcingu osób pracujących na terenie budynków należących do miasta. Wzięło w nim udział około 30 osób, w tym pracownicy i pracownice zatrudnione na ww. zasadach.

OZZ Inicjatywa Pracownicza występowała już w obronie sprzątaczek zatrudnionych na Uniwersytecie Adama Mickiewicza i w poznańskich sądach, a także portierów i portierek pracujących na terenie Uniwersytetu Przyrodniczego. W sierpniu 2018 r. do Inicjatywy Pracowniczej, zgłosiły się poszkodowane pracownice, które pracowały dla firmy strzegącej obiekty zarządzane przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych. Osoby te pracowały w budynku przy ulicy Ratajczaka 44, ale sprawa dotyczy także innych obiektów: Kórnicka 24, Kasprzaka 16, Grunwaldzka 22, Robocza 4 i Mickiewicza 31. Łącznie jest to ok. 30 osób.

W związku ze zbliżającą się setną rocznicą odzyskania niepodległości przez Polskę oraz kolejnym Marszem Niepodległości organizowanym przez ruchy nacjonalistyczne i neofaszystowskie, publikujemy wstęp do 49 numeru Biuletynu "Inicjatywa Pracownicza" autorstwa Jarosława Urbańskiego:

Nieuchronnie zbliża się 11 listopada. W tym roku przypada równa, setna rocznica odzyskania niepodległości przez Polskę. Obchody w takich okolicznościach zwykle są pretekstem do tego,aby władza przedstawiła swoją wersję historii. Najczęściej nie jest to historia zgodna z tym, co wiemy na temat walk pracowniczych i socjalnych. W czasach PRL na oficjalnych akademiach próbowano dowodzić, iż przewodnią siłą narodu i robotników była zawsze jakaś wersja partii marksistowskiej, choć często odbiegało to od prawdy. Pomijano znaczenie ruchu związkowego w myśl leninowskiej zasady mówiącej o wyższości uświadomienia politycznego nad socjalnym oraz o wyższości partii politycznych nad związkami zawodowymi. Dziś jest dokładnie tak samo.

1 listopada zakończył się dwutygodniowy strajk pilotów, pilotek i personelu pokładowego i lotniczego w Polskich Liniach Lotniczych LOT - związki zawodowe i zarząd podpisały porozumienie, na mocy którego:

(1) wszystkie osoby zwolnione (67 zwolnionych dyscyplinarnie w październiku oraz zwolniona w czerwcu br. Monika Żelazik) wrócą do pracy,

(2) zostanie cofnięta nagana dla przewodniczącego Związku Zawodowego Pilotów Komunikacyjnych,

(3) Zarząd wycofa się z roszczeń o zwrot strat finansowych poniesionych na skutek strajku,

(4) strony rozpoczną negocjacje w zakresie systemu wynagradzania i zobowiązują się do zachowania "pokoju społecznego" przez okres 24 miesięcy.

W związku z zawarciem porozumienia, Komisja Krajowa OZZ Inicjatywa Pracownicza wydała stanowisko podsumowujące strajk i udział naszego związku w tym proteście [przeczytaj całą treść stanowiska].

Stanowisko Komisji Krajowej OZZ Inicjatywa Pracownicza

Przez ostatnie dwa tygodnie oczy zorganizowanego świata pracy zwrócone były ku pracownikom i pracownicom PLL LOT, które zdecydowały się na zaostrzenie walki o lepsze warunki płacy i pracy, skutecznie paraliżując działania firmy. Doświadczyli i doświadczyły szykan i gróźb ze strony zarządu, kadr i wynajętych przez nich prawników. Także media nie zawsze były im przychylne, publikując dramatyczne informacje o ciężkiej sytuacji w jakiej w wyniku strajku znaleźli się podróżni. Po swojej stronie mieli jednak poparcie innych związków zawodowych, organizacji społecznych i sympatie wielu niezrzeszonych osób, w tym pasażerów i pasażerek. 1 listopada 2018, po niespełna dwóch tygodniach, strajk dobiegł do końca, lecz spór zbiorowy i walka o stabilne umowy oraz sprawiedliwszy podział zysków spółki trwają dalej.

W poniedziałek 22 października rozpoczął się strajk pracowników stoczni „Uljanik” w Puli i „3. Maj” w Rijece (region Istria). Obie stocznie należą do grupy Uljanik i zatrudniają łącznie ok. 4,5 tysiąca pracowników. Do strajku dołączyła również część pracowników firm kooperujących.

Strajkujący domagają się wypłacenia pensji za wrzesień, odwołania zarządu oraz uruchomienia rządowego programu pomocy dla przemysłu okrętowego, a także wprowadzenia przedstawicieli załogi do rady nadzorczej.

Publikujemy wywiad z Sergiejem z rosyjskiego Niezależnego Związku Zawodowego Dziennikarzy i Dziennikarek oraz Osób Pracujących w Mediach (Профсоюз журналистов и работников СМИ), przeprowadzony 9 czerwca br. w Warszawie.
Strona internetowa: https://profjur.org/
Profil związku na Facebooku: https://www.facebook.com/profsoyuz.zhurnalistov/

13 października 2018 r. w Poznaniu odbyła się II edycja Socjalnego Kongresu Kobiet. Uczestniczyło w niej ponad 100 osób reprezentujących 20 organizacji pracowniczych, lokatorskich i kobiecych. Niemal 9 godzin dyskutowałyśmy o problemach, z którymi się spotykamy w naszych zakładach pracy i w naszych miastach. Podczas I edycji Kongresu, która odbyła się w marcu bieżącego roku, wypracowałyśmy 20 postulatów programowych dotyczących problematyki pracowniczej i lokatorskiej. 8 września zorganizowałyśmy debatę, na której lokatorki skonfrontowały swoje postulaty z kandydatami na prezydenta Warszawy. II Kongres w Poznaniu służył podsumowaniu naszych walk przed rozpoczęciem się nowej kadencji władz samorządowych.

26 października na lotnisku Ławica w Poznaniu miała miejsce akcja informacyjna dotycząca trwającego strajku załogi LOT-u. Przed halą odlotów stanęliśmy z hasłami: „Popieramy strajk w LOT”, „Przywrócić wszystkich zwolnionych”, „Odwołać prezesa”, „Umów o pracę – nie śmieciówkom” oraz z bezpośrednim przesłaniem dla strajkujących: „Poznań trzyma za Was kciuki”. Rozdaliśmy pasażerom ulotki dotyczące postulatów strajkujących, rozmawialiśmy z lokalnymi mediami oraz trzymaliśmy czerwone kartki, dedykowane prezesowi Milczarskiemu, który powinien odejść po tym, jak zwolnił dyscyplinarnie Monikę Żelazki i pozostałych kilkadziesiąt osób.

Wysłaliśmy list do największych polskich wydawców. Przedstawiamy w nim naszą sytuację i postulaty, licząc na reakcję.

Ten list poparło ponad sto osób - ludzi, których szanujemy i którym opowiedzieliśmy o naszej inicjatywie. Nie należą do naszego związku, ale zdecydowali się udzielić nam poparcia.

Jeśli zgadzasz się z tym, co napisaliśmy - udostępnij. Niech ten kodeks dobrych praktyk się poniesie.

Samorządy wciąż nie poprawiają położenia kobiet

Od czasu pierwszych wolnych wyborów w 1989 r. żadna siła polityczna sprawująca władzę w Polsce nie reprezentowała interesów ludzi pracy, nie wspominając o interesach pracujących kobiet. Partie polityczne działające na szczeblu krajowym i samorządowym służą biznesowi. W ten sposób znacząca część społeczeństwa pozbawiona jest wpływu na warunki swojej pracy i swojego życia.

Władze miast działają tak, jakby zarządzały prywatnymi firmami. Dążą do maksymalnego zysku dzięki redukowaniu kosztów. Koszty to potrzeby pracownic i pracowników. Sposobem na ich ograniczanie jest utrzymywanie niskich płac, trudnych warunków pracy i cięcia zabezpieczeń socjalnych. Niskie płace zmuszają nas do ciężkiej pracy w sferze budżetowej bądź w firmach prywatnych, a brak zabezpieczeń socjalnych zmusza nas do darmowej pracy w gospodarstwach domowych. Zysk z kolei to wszelkie dobra, które pozostają poza naszą kontrolą: wysokie płace polityków i kierowników, bankiety i limuzyny dla nielicznych, infrastruktura służąca głównie biznesowi, stadiony zamiast mieszkań, pomniki zamiast opieki prenatalnej.

Wysokość płac nie odpowiada wartości naszej pracy, a mniejszość, która korzysta z naszej nisko płatnej pracy, wmawia nam, że na tym polega wolny rynek i demokracja. Dopóki demokracja będzie pozwalała na wzmaganie nierówności społecznych i nierówności pomiędzy kobietami a mężczyznami, dopóty żadne wybory nie polepszą położenia pracownic. Wymownym tego przykładem jest prezydent Warszawy. Pomimo że miastem tym rządzi kobieta, jej polityka reprywatyzacji pozbawiła dachu nad głową tysiące lokatorek. Zwiększenie liczby kobiet sprawujących władzę, które są oderwane od realiów panujących w zakładach pracy lub w zagrzybiałych mieszkaniach, nie rozwiąże naszych problemów. Kobiety, które na co dzień walczą o wyższe płace i niższe czynsze, nie potrzebują kolejnych polityczek, które są niezdolne do reprezentowania naszych interesów.

Pracownice poznańskich żłobków

Obecny prezydent Poznania w poprzedniej kampanii wyborczej obiecywał podwyżki dla pracownic żłobków i innych placówek miejskich. Po dojściu do władzy przez dwa lata walczył z organizacjami związkowymi o ograniczenie tych podwyżek do minimum. Ostatecznie zadeklarował podwyżkę o 700 zł brutto w ciągu 3 lat. Obietnicy swojej nie dotrzymał. W bieżącym roku władze miasta po raz kolejny zamierzają zamieść pod dywan problem minimalnych płac w żłobkach. Wbrew swoim deklaracjom o konieczności równouprawnienia kobiet Jacek Jaśkowiak robi wiele, by pracownice poznańskich żłobków nigdy nie zaznały równouprawnienia pod względem ekonomicznym.

Pracownice poznańskich szpitali

Pracownice niemedyczne Szpitala Przemienienia w Poznaniu od 2009 r. są pomijane przy systemowych podwyżkach. Z tego powodu ich płace realne, zamiast rosnąć, spadają. Ponadto różnice płac pomiędzy salową, pracownicą administracji, pielęgniarką a lekarzem są ogromne i stale rosną. Kiedy jedni zarabiają dziesiątki tysięcy złotych miesięcznie, innym trzeba wypłacać dodatki wyrównawcze, bo nie osiągają płacy minimalnej. Rząd przyjął projekt nowelizacji ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Proponowane warunki dla pracownic niemedycznych, jakie miała zapewnić nowelizacja ustawy, utrwalają nierówności płacowe.

Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów

Głównym celem naszych działań jest sprawienie, aby mieszkanie było dobrem dostępnym dla wszystkich potrzebujących, aby było naszym prawem, a nie przywilejem czy „wyborczą obietnicą”. Spekulacje na rynku nieruchomości i budowlanym wraz z presją sektora bankowego spowodowały gwałtowny wzrost cen budowy i najmu mieszkań. Tysiące gospodarstw domowych musi borykać się z zadłużeniem czynszowym, wysiedleniami, eksmisjami i „czyszczeniami kamienic”. Opowiadamy się zatem za większą dostępnością gminnych zasobów lokalowych, za rozwiniętym budownictwem komunalnym (w tym socjalnym), redukcją zadłużeń czynszowych i zmianą kryteriów przydziału mieszkań komunalnych. Konieczne jest nie tylko odrzucenie tzw. kryterium metrażowego (co w Poznaniu już się wydarzyło), ale także podniesienie kryterium dochodowego, aby prawo do mieszkania komunalnego zyskało więcej osób. Opowiadamy się także przeciwko prywatyzacji gminnych zasobów mieszkaniowych.

Warszawskie lokatorki z WSL: o tanie i zdrowe mieszkania

W stolicy mimo dwunastu lat rządów sprawowanych przez kobietę warunki mieszkaniowe masy uboższych kobiet i ich rodzin pozostają dramatyczne. Liczba tanich lokali gminy skurczyła się w tym czasie o 20 tys. Ponad dwie trzecie budynków zarządzanych przez miasto nie ma dostępu do centralnego ogrzewania, a tempo podłączeń w tych domach sięga 1 proc. rocznie. Rządząca miastem Platforma Obywatelska w drodze prywatyzacji lub wyburzania publicznego zasobu mieszkaniowego w sumie skazała ok 50 tys. ludzi na ryzyko zamarznięcia lub chorób poprzez zamieszkiwanie w zimnych, wilgotnych i zgrzybiałych lokalach. Taka polityka wpędziła tysiące gospodarstw domowych w zadłużenie powstałe w wyniku wysokich kosztów ogrzewania prądem. Co więcej, wśród mieszkańców niedogrzanych budynków rozprzestrzenia się gruźlica, a władze twierdzą, że nie mają lepszych mieszkań, aby ewakuować do nich ludzi. W takich dzielnicach jak południowa Praga mniej niż dwa na sto budynków jest w dobrym stanie, a władze miasta od dekady nie zbudowały w nich ani jednego nowego lokalu. Elity skazują nas na kryzys, za który płacimy własnym zdrowiem. Lokatorki z warszawskiej Pragi walczą o zwiększenie zasobu tanich mieszkań, a w lokalach gminy, gdzie panują choroby, walczą o zniesienie czynszów i długów oraz realne dopłaty za ogrzewanie do czasu podłączenia wszystkich do C.O., tj. najtańszej metody ogrzewania.

Powyżej opisane przykłady bieżących konfliktów, w których kobiety są zmuszone walczyć o dostęp do podstawowych środków utrzymania, nie są odosobnione. Z podobnymi bądź z takimi samymi problemami mierzą się kobiety w całej Polsce. Zamiast skupiać się na wyborach, wspólnie organizujemy się w zakładach pracy i w dzielnicach. Dzięki związkom zawodowym, stowarzyszeniom lokatorskim i grupom nieformalnym odzyskujemy wpływ na nasze życie, które wciąż niszczą politycy i biznes.

Socjalny Kongres Kobiet, 13.10.2018, Poznań

Organizacje współpracujące z SKK:
Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza, Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów, Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów, Międzyzakładowy Związek Zawodowy Pracowników „Zjednoczeni”, Ruch Sprawiedliwości Społecznej, Manifa Poznań, Codziennik Feministyczny, Kolektyw Manifa Toruńska, Inicjatywa 8 Marca (Wrocław), Akademicki Komitet Protestacyjny, Partia Razem, Koalicja Sex Work Polska, Stowarzyszenie "Bratnia Pomoc", Spółdzielnia Ogniwo (Kraków), Aborcyjny DreamTeam, W Naszej Sprawie, Toruński Strajk Kobiet, Fundacja Nie Tylko Matka Polka.

W imieniu OZZ Inicjatywa Pracownicza przy Amazon Fulfillment Poland sp.z.o.o. pragniemy odnieść się do zarzutów, że w obliczu zróżnicowania stawki w spółce w zależności od lokalizacji (17,5 zł/hi premia świąteczna 1000 zł w Szczecinie i Sosnowcu, 18,50 zł/h i premia 1300 zł w Poznaniu i Wrocławiu), nasz związek nie reprezentuje interesów osób zatrudnionych we wszystkich magazynach.

Oświadczenie Komisji Zakładowej OZZ Inicjatywa Pracownicza przy Szpitalu Klinicznym Przemienienia Pańskiego, w przeddzień protestu, który odbędzie się 27 września 2018 r. w Poznaniu przed Urzędem Wojewódzkim o godzinie 14:00:

Inicjatywa Pracownicza dołącza do demonstracji "Polska potrzebuje wyższych płac!" organizowanej przez Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych. Demonstracja odbędzie się w sobotę, 22 września o godz. 12:00 w Warszawie, a jej głównym postulatem jest żądanie wzrostu wynagrodzeń. Komisje OZZ IP zbierają się na rogu ulic Mysiej i Brackiej o godz. 12:00 skąd przejdą na Plac Trzech Krzyży, gdzie rozpocznie się demonstracja OPZZ. Poza wsparciem samej demonstracji, Komisja Krajowa OZZ IP wydała także stanowisko popierające mobilizację OPZZ:

[PRZECZYTAJ STANOWISKO KOMISJI KRAJOWEJ IP]

STANOWISKO KOMISJI KRAJOWEJ OZZIP W ZWIĄZKU Z OGÓLNOPOLSKIM PROTESTEM „POLSKA POTRZEBUJE WYŻSZYCH PŁAC!”

W najbliższą sobotę OPZZ organizuje w Warszawie ogólnopolską i międzybranżową demonstrację pod hasłem „Polska potrzebuje wyższych płac”. Wśród jej głównych postulatów [LINK] znajdują się między innymi: wzrost wynagrodzeń, podwyższenie płacy minimalnej, zaniechanie (lub ograniczenie) zatrudnienia na podstawie umów cywilno-prawnych, przestrzeganie praw pracowniczych i związkowych. Niskie płace, praca na umowach śmieciowych i próby zwalczania działalności związkowej są od lat codziennością dla członkiń i członków Inicjatywy Pracowniczej.