Nieczynne żłobki, przedszkola i szkoły. Nieczynne świetlice. Nieczynne stołówki. Dziećmi, którymi do tej pory w ciągu dnia zajmowały się nauczycielki, wychowawczynie na świetlicy i panie kucharki, w czasie lockdownu musiał się zająć ktoś inny. Pandemia nałożyła na kobiety dodatkowe obciążenie: pracę opiekuńczą, którą trzeba było świadczyć jednocześnie z pracą zawodową. To jednak nie oznaczało zmniejszenia presji na efektywność. Pracownice są wciąż rozliczane z osiągniętych wyników tak, jakby w czasie pandemii nie brały na siebie dodatkowego etatu, czyli opieki nad dziećmi.

Tym tematem zajęły się członkinie komisji Inicjatywy Pracowniczej działającej w Polskiej Akademii Nauk i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Wystąpiły z apelem do ministra nauki, by uwzględnił sytuację osób pracujących naukowo i opiekujących się małymi dziećmi w czasie rozliczania ich pracy przez jednostki naukowe, w czasie rozliczania realizacji grantów i w procesie aplikowania o nowe granty oraz przy ewaluacji pracy zatrudniających je jednostek naukowych. Do ministra został wysłany list, który podpisało ponad 1600 osób.

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego, na koniec ubiegło roku ponad półtora miliona pracowników i pracownic wykonywało swoją pracę z domu[1]. Większość z osób pracujących w ten sposób robiło to na podstawie wprowadzonego w rządowych „tarczach antykryzysowych” trybu „pracy zdalnej”. Chociaż pierwsze badania społeczne na ten temat wskazują, że „tylko co dziesiąty pracownik chciałby wrócić do biura na stałe” [2], to jednak praca zdalna – podobnie jak inne formy wykonywania pracy z domu – jest związana z całym szeregiem problemów, które trudno dostrzec na pierwszy rzut oka.

„Gdyby budowlańcy dbali o własny interes, tak bardzo jak o interes swojego szefa, to budowlanka byłaby najlepszą branżą w kraju”. Szymon Gams rozmawia z Krzysztofem Królem – operatorem żurawi wieżowych i członkiem Komisji Krajowej OZZ Inicjatywa Pracownicza

Warunki pracy operatorów żurawi w Ukrainie przypominają patologie znane nam z Polski. Praca na żurawiu trwa 10-12 godzin dziennie, co w Ukrainie jest częste w wielu zawodach pomimo obowiązujących regulacji. Problemem jest również nieporządek na placach budowy i niebezpieczeństwa z tym związane. Z takimi problemami mierzą się ukraińscy związkowcy walczący o lepsze warunki pracy w branży budowlanej.

W środę 28 kwietnia, punktualnie o godzinie 11:00 kilkudziesięciu operatorów z Warszawy, Łodzi, Krakowa, Lublina, Poznania i Trójmiasta zawinęło haki, włączyło syreny i przez godzinę odmawiało pracy. Akcja została zorganizowana z okazji Światego Dnia Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Pracy.

W czasie pandemii kryzys sektora opieki ujawnił się ze wzmożona mocą. Niedofinansowanie, niedocenienie i niewidoczność wykonywanej codziennie pracy opiekuńczej uderzyły bezpośrednio w osoby ją wykonujące. Brakowało środków ochronnych w sektorze zdrowia. Pracownice DPS-ów utknęły na oddziałach z powodu infekcji u podopiecznych (o ich walce). Pracownicom żłobków odmawiano wcześniej ustalonych podwyżek.

Niewiele jednak było słychać o problemach osób, które wykonują prace pielęgnacyjno-opiekuńcze w prywatnych gospodarstwach domowych. Poniżej przeczytacie wywiad z jedną z pracownic, zatrudnioną przez organizacje pozarządowe na zlecenie MOPR-u. Mówi o problemach w branży: obciążeniu pracą, braku stabilnych umów o pracę, szkoleń, sprzętu, o przemocy, niskich zarobkach. Zachęca inne osoby do podjęcia wspólnych działań (skontaktuj się: 530 377 534, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.).

Wywiad ukazuje się w kontekście krytyki rozwijanej przez Inicjatywę Pracowniczą, związanej ze skutkami trwających dziesięciolecia cieć w zakresie opieki, szczególnie dotkliwych dla kobiet, w tym migrantek, oraz krytyki patriarchalnego systemu, który kobietom przypisuje rolę opiekunek i dźwigania ciężaru kluczowych prac. W gazecie przygotowanej przez nas z okazji 8 marca opublikowałyśmy Manifest o „pracownicach kluczowych”. Członkinie Inicjatywy Pracowniczej wzięły też udział w debacie „Związki zawodowe w sektorze opieki i ochrony zdrowia: postulaty, strategie, perspektywy”. Czas na kolejne działania. Czas na zmiany!

Publikujemy wywiad z Herbertem Clarosem na temat walk pracowniczych w Brazylii, kraju ciężko dotkniętym pandemią koronawirusa i kryzysem kapitalizmu. Herbert jest członkiem Związku Zawodowego Metalowców (Sindicato dos Metalúrgicos), który wchodzi w skład federacji CSP-Conlutas [LINK].

Protest operatorów żurawi zaczęli koledzy z Warszawy ranem w ostatni poniedziałek. Od rana zaczęły spływać do nas informacje o tym, że operatorzy nie pojawili się na budowach. Niektórzy dowiadywali się w pracy, że trwa protest i schodzili z żurawia np. po pierwszej przerwie. Protest rozszerza się w stolicy i w innych miastach.

W poniedziałek 19 kwietnia rozpoczął się protest operatorów żurawi z województwa Mazowieckiego. Protestujący domagają się zawarcia porozumienia regulującego warunki zatrudnienia i płace w branży budowlanej. Około ¼ operatorów z Warszawy (czyli 50 osób) podpisało apel popierający postulaty Warszawskiej Międzyzakładowej Komisji Budowlanej Inicjatywy Pracowniczej i przystąpiło do protestu w formie wzięcia urlopu na żądanie, odmowy pracy lub udziału w pikietach pod biurami głównych firm-właścicieli żurawi (Herkules, Layster Group, Trinac Polska). Zarówno firmy-właściciele żurawi, jak i pośrednicy odpowiedzialni za zatrudnianie operatorów otrzymali pisma wzywające do rozpoczęcia negocjacji ws. porozumienia regulującego warunki zatrudnienia i płace w branży budowlanej. Jeżeli pozostanie ono bez odpowiedzi, to w kolejnych dniach odbędą się kolejne akcje protestacyjne.

Dostawy i zyski Amazona w całej Unii Europejskiej zależą od kierowców z polskich baz. Spędzają oni w kabinach poza domem nawet ponad 30 dni. Przewożą paczki między magazynami w Polsce, Niemczech, Francji, Anglii, we Włoszech, itd. Nie tylko Amazon korzysta głównie z polskich i ukraińskich kierowców. Obecnie co czwarty międzynarodowy TIRowiec w UE pochodzi z Polski. Choć Europa nie jest już w stanie bez nich funkcjonować, to warunki pracy w branży transportowej wręcz się pogarszają.

Pamiętam, jak dzień przed wprowadzeniem nauczania zdalnego, cieszyliśmy się; posiedzimy w domu z dwa tygodnie, ominie nas kartkówka z angielskiego itd. W kolejnych tygodniach przestało nam być do śmiechu. Rok później płaczemy z bezsilności. „Bezsilność” to słowo dobrze opisujące nieprzekoloryzowane realia nauczania zdalnego.

Rzeczywistość pidżamowo-dresowej edukacji zdalnej jest rzeczywistością niepozbawioną zabawnych sytuacji i absurdów.

Związek zawodowy – bezpieczna przestrzeń skutecznego działania

Kilka słów o wprowadzeniu „Zasad działania członkiń i członków OZZ IP” oraz Procedury Rozwiązywania Konfliktów

Kampania związku zawodowego RWDSU przeciwko Amazonowi w Bessemer w Alabamie od początku była medialną gorączką. Cały ten zamęt mógł być nie do końca zamierzony, jednak związek nieustannie podkręcał atmosferę swoimi działaniami. Podobnie jak wiele innych związków, RWSDU często używało „korporacyjnej” strategii polegającej na prowadzeniu kampanii przeciwko pracodawcy za pośrednictwem mediów. 

Przedstawiamy relację z tygodnia walk pracowniczych we Włoszech organizowanych, współorganizowanych lub wspieranych przez oddolne związki zawodowe ADL Cobas i SI Cobas. Inicjatywa Pracownicza wyraża pełne poparcie i solidarność z protestującymi.

Komunikat Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk, do której należy OZZ Inicjatywa Pracownicza.

7 kwietnia to Światowy Dzień Zdrowia. Dla organizacji członkowskich Międzynarodowej Związkowej Sieci Solidarności i Walk jest to dzień walki. Obecny kontekst zdrowotny, w który jesteśmy uwikłani i uwikłane od roku, przypomina nam, że nie jest to czas na konsensulane celebracje, które pozorują, że każdy i każda walczy o prawa do zdrowia dla wszystkich: niezależnie czy są związkowcami, czy pracodawcami; osobami korzystającymi z ochrony zdrowia czy zarządzającymi nią; osobami broniącymi praw zdrowotnych na całym świecie, czy akcjonariuszami koncernów farmaceutycznych.

W nocy z 1 na 2 marca wystartowała polska wersja sklepu Amazon. Alex Ootes, wiceprezes ds. rozwoju Amazona w Unii Europejskiej zapowiada skupienie się na niskich cenach, szerokim wyborze towarów i ich szybkiej dostawie. Wiadomość ta zelektryzowała rynek oraz giełdę. Eksperci w analizach skupiają się na rywalizacji Amazona z rodzimym portalem sprzedaży internetowej - Allegro. A jak na wiadomość o oficjalnym otwarciu sklepu Amazon w Polsce zareagowali i zareagowały ich pracownicy oraz pracownice? Jak pracuje się w magazynach Amazona w Polsce w czasie pandemii?

Wolne media atakowane są dzisiaj z dwóch stron: przez wielki kapitał i przez autorytarną władzę. Oba zagrożenia są śmiertelne dla wolności słowa, ale liberalna opinia publiczna zdaje się dostrzegać tylko jedno z nich.

1 lutego 2021 w Mjanmie (Birmie) miał miejsce wojskowy zamach stanu w wyniku którego wojsko przejęło kontrolę nad państwem uniemożliwiając planowane na następny dzień zaprzysiężenie nowego parlamentu (po wyborach z listopada 2020). Na społeczną reakcję nie trzeba było długo czekać. Już w początku lutego w całym kraju na ulice wyszły miliony protestujących.

Nie jest dla nikogo tajemnicą, że biznes i pracodawcy mają ścisłe związki ze światem polityki na szczeblu lokalnym. Wielokrotnie byliśmy świadkami, jak w zarządzie czy na posiedzeniu rady miasta Poznania broniono interesów ekonomicznych „dużych pracodawców”. Najczęściej robiono to pod hasłem ochrony miejsc pracy czy w związku z kwestiami fiskalnymi. Czas, aby samorządy zadbały o miejsca pracy odpowiednio opłacone, bez wyzysku i łamania praw pracowniczych.